agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Όταν θα μας έχουν πάρει τα πάντα…

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Από Τα Νέα 

Του Ρούσσου Βρανά 

Όλο για τα ίδια παλεύουν οι άνθρωποι. Θα έρθει μια στιγμή που θα μας έχουν πάρει τόσα πολλά, που οτιδήποτε και αν διεκδικήσουμε από αυτά θα είναι σαν να τα διεκδικούμε όλα από την αρχή. Από την εποχή των μεγάλων επαναστάσεων. Από την εποχή του Διαφωτισμού. Από την εποχή της κλασικής αρχαιότητας. Ακόμη και από την εποχή των σπηλαίων.

View original post 382 more words

Advertisements


Leave a comment

Κατερίνα Γώγου: [Η μοναξιά…]

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

24

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι-Αγ. Βαρβάρα-Κοκκινιά
Τούμπα-Σταυρούπολη-Καλαμαριά
Κάτω απ’ όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης –εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά–
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.

View original post 85 more words


Leave a comment

Κατερίνα Γώγου: [Έλα να σου πω…]

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

27

Έλα να σου πω…
Έλα πάρε με από δω. Πάμε να φύγουμε από δω μέσα.
Τα χέρια μου τρέμουν σπάω συνέχεια πράγματα
έχουνε σπάσει τα νεύρα μυ
κι εσύ –το βλέπεις– όποτε έρχεσαι δω
δεν έχω να σου πω τίποτα
μας καβαλάν τα έπιπλα μ’ αυτή τη λογική
που είναι ταχτοποιημένα
εκτρώσεις μπουκάλια καθρέφτες προγράμματα
η ιδιωτική ζωή των φίλων μου
–ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια–
Κάθε βράδυ ενώ βουλιάζω σε κάποια θάλασσα
εγώ φυλάγομαι με βρόχινη ομπρέλα. Σημαδιακά πράγματα.
Σ’ όλες τις φωτογραφίες που τράβηξα στη γη
βγαίνει συνέχεια στον ουρανό
ένα κίτρινο άλογο που δεν προχωράει.
Είμαι πολύ λυπημένη σκοντάφτω συνέχεια
μπορεί ε; να φταίν’ και τα τακούνια
το μόνο που με δένει πια με τη μάνα μου είναι οι ενοχές μου
και τ’ όνομά μου Κατερίνα έτσι απλά που με φωνάζουνε
μου φέρνει δάκρυα δε θέλω να κλαίω
Πάρε με λοιπόν από δω.
Θέλω να σου…

View original post 161 more words


Leave a comment

ΔΗΜΟΣ ΘΕΟΣ: ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ του Γιάννη Σολδάτου

CAMERA STYLO ONLINE

Το 1963, στις μικρού μήκους ταινίες της χώρας εμφανίστηκε ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ, ά­μεσα στρατευμένο, που το ίδιο το γεγονός της εμφάνισης του μέσα σε έναν κινηματογράφο «α-πολιτικό», ο τρόπος της κατασκευής του και η κατοπινή του περιπέτεια δίνουν το δικαί­ωμα να το θεωρούμε ως το πρώτο άμεσα πολιτικό φιλμ και πρόδρομο του πολιτικού κινημα­τογράφου που άνθησε στη δεκαετία του ’70. Είναι το Εκατό ώρες του Μάη, των Δήμου Θέου και Φώτου Λαμπρινού. Θέμα του η δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και η καταδίκη των παρακρατικών μηχανισμών που την οργάνωσαν και που, εκείνη την ε­ποχή, δρούσαν σαν ασφαλιστική δικλείδα της κρατικής εξουσίας.

View original post 5,215 more words


Leave a comment

Ο ίδιος φασίστας …

Γράφει η Ρ.Ρ

Το βιβλίο με τίτλο “Ο άλλος Χίτλερ” είναι η επετειακή έκδοση ύμνος στον αρχηγό και μέντορα του ναζιστή υποψήφιου για τον Δήμο της Αθήνας Κ. Πλεύρη. Ούτε στις πιο κρυφές του επιθυμίες δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί πως θα μαθαίναμε για το φασιστικό του βιβλίο το πρωινό της ίδιας ημέρας που δολοφονήθηκαν 11 Εβραίοι κατά την διάρκεια της προσευχής του Σαββάτου μέσα στην Συναγωγή της πόλης τους.

Η φάρσα της ιστορίας είναι εδώ για να μας υπενθυμίσει πως όλα μπορεί να συμβούν με την ίδια ευκολία που συνέβησαν πριν από λίγες δεκαετίες. Σαν να ακούγονται ξανά τα βήματα των ταγμάτων ασφαλείας, των δωσίλογων που ποτέ δεν δικάστηκαν, του φασισμού που κυριαρχεί στις κοινωνίες, της ακροδεξιάς που μετρά μόνο νίκες και άνοδο, των ίδιων στερεότυπων για να μισούμε τον άλλον, τον διαφορετικό.

Δυστυχώς ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια μορφή μίσους αλλά το βασικό στοιχείο του εθνικοσοσιαλισμού που…

View original post 295 more words