agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

εγκώμιον τού παράνομου έρωτα : από τόν ωραίο μεσαίωνα

σημειωματαριο κηπων

διαβάστε κιαυτό    

                        

 

 

αναδημοσιεύω εδώ (από ένα (παλιό) γραφτό μου, συντομευμένο κάπως) τήν ιρλανδοαγγλική ιστορία τού έρωτα τής ιζόλδης και τού τριστάνου όπως τήν περιγράφει με τά αρχαία γερμανικά του ο γοδεφρείδος τού στρασβούργου περί τά 1200

τρίτη συνέχεια τού μαρκούζε είχα υποσχεθεί τό ξέρω για τό μετά τό προ–προηγούμενο (επεξηγηματικό) κείμενο αλλά

μεσολάβησε (στο προηγούμενο) ο μεσαιωνικού τύπου αποτρόπαιος θάνατος, και καθώς δεν μπορώ να βλέπω άλλο τήν αγχόνη κάθε που ανοίγω τό βλογ μου, και καθώς ο μαρκούζε αργεί ακόμα λέω να βάλω εδώ μια γνήσια μεσαιωνική αναίρεση :

  

   (…) δεν είναι μόνο οι σκηνές επάνω στο καράβι, αλλά και όλη η υπόλοιπη ιστορία : αρκεί όμως να σκεφτεί κανείς με τί υπέροχα αθώο τρόπο εκμεταλλεύεται ο γοδεφρείδος τή σύμβαση που διαφορετικά θα τόν καθήλωνε με τήν πουριτανική της αγκύλωση : μιλάω για τό αρχικό τό σχέδιο με τό…

View original post 3,666 more words


Leave a comment

Θεοδώρα Βαγιώτη, H μακρινή ευτυχία του C major

To Koskino

Το ρημάδι

το φεγγαρόφωτο

μας έφεξε και γλιστρήσαμε

πάνω στ’ άγνωρα χέρια

που στίβουν τη δυστυχία

των πότηδων on the rocks

/ή μήπως οι βράχοι είναι

οι πιο αδύναμοι απτόητοι θεοί;

και ξαποστάσαμε κάπως

διηγώντας την ειμαρμένη, να γελάς

την εγκάθετη σπιούνα των απολαύσεων

την τρισκατάρατη κι αστεία

πως δε γίναμε άλλοι

στην κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας

και πως ήρωες σαν εμάς

γεννιούνται ο μ η ρ ι κ ο ί

μα πεθαίνουν στον κτύπο της λ ύ ρ α ς

Με πεταμένο το όπλο στην άκρη του δρόμου

παραδινόμαστε σ’ αυτά, ναι

τ’ άγνωρα χέρια

που μας χάρισαν μέθη, έρωτα ή θάνατο

παρέα με ένα μπουκάλι νοθευμένου αλκοόλ

/το κέφι μας 

/στουπί

/πωμίζεται

φωτιά [E minor]

View original post


Leave a comment

[ο εραστής ·

αγριμολογος

©agrimologos.com

Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας
λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε,
άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.

*

[Νίκος Εγγονόπουλος, από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977

View original post


Leave a comment

Frederick Copleston & Bertrand Russell: Διάλογος Πάνω Στην Ύπαρξη Του Θεού

null

Το παρακάτω κείμενοι είναι η απομαγνητοφωνημένη συνομιλία μεταξύ των Frederick Copleston και Bertrand Russell πάνω στην ύπαρξη του θεού που μεταδόθηκε από το Τρίτο Πρόγραμμα του BBC το 1948 και περιλαμβάνεται στην ανθολογία κειμένων του Russell, Why I am not a Christian: And other essays on religion and related subjects (Routledge Classics, 2004). Ο Frederick Copleston (1907-1994) ήταν καθηγητής φιλοσοφίας και καθολικός ιερέας, ο Bertrand Russell (1872-1970) φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός ακτιβιστής και νομπελίστας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

C: Καθώς πρόκειται να μιλήσουμε για το Θεό, ίσως θα πρέπει να καταλήξουμε μια προσωρινή συμφωνία ως προς το τι αντιλαμβανόμαστε με τον όρο «Θεός». Υποθέτω πως εννοούμε ένα υπέρτατο προσωπικό όν – διακριτό από το κόσμο και δημιουργό του κόσμου. Θα συμφωνούσατε – προσωρινά έστω – στο να δεχτείτε αυτή τη δήλωση ως την σημασία του όρου «Θεός»;

R: Ναι, δέχομαι αυτό τον ορισμό.

C: Η θέση μου είναι η θετική…

View original post 8,792 more words


Leave a comment

Θεόδωρος Μπασιάκος, Δύο ποιήματα

To Koskino

Τζίμ, μπάμ, μπουμ, έμείς οι γερο-τζαζίστες

Στον Αλέξανδρο Αραμπατζή

Στην αγορά,

στο φόρο

όντας κατεβαίνω

τό καλό μου φορώ

όνομα – τό “Θεόδωρος”

(ε! μή μάς λένε και λέτσους…)

Στο πέτο

—άλα! – λελουδικό:

το πιό ώραίο τραγούδι άγάπης στον κόσμο.

(κι) όλοι ν’ αναρωτιώνται, άπό ποιόνε γειά

μπαξέ τό ’κλεψα;

***

Βροχή μετεωριτών (12/8/2007)

Κορίτσια πέφτουν

στην ουράνια απόψε γέφυρα ομορφιάς

ώ! οι μικρές μου στάρλετ

οι περσίδες που τις λέγανε οί παλιοί

ώσάν άγγελοι μ’ αποκαλυπτικά μπικίνι

από λάθος φωτιά φλεγομενες

ονειρεύονται καριέρες

καί πρίγκηπες

οί καημένες! έρχονται απ’ τά μαύρα σκότη

απόψε ζοΰν τό παραμύθι τους

Στό φινάλε, τί άπομένει:

λευκή σάρκα ημερολογίου σ’ ένα ποίημα φαναρτζιδικο.

Σταθμός

Σαββατόβραδο στα Λεχαινά

Ψένει ό Μητσάρας πέτρες να φάμε

Καβαλίνα γιομίσαμε τις πίπες μας καί φουμάρουμε

Τά τρένα φέρνουνε άκόμα στά Λεχαινά ποιητές

Σάμπως ανάποδα, προς τά πίσω γυρνάει τ’ ώρολοϊ

τού Σταθμού

Μερακλήδικα ωχ, πώς γλυκοκελαϊδεΐ τ’ όργανάκι…

View original post 28 more words


Leave a comment

Γιάννης Κόντος, Χρόνος…

To Koskino

Όπως χαλάει ένα ρολόι
και το κάνεις βίδες
για να βρεις το μυστικό του.
Την ψίχα του χρόνου.
Βλέπεις το τίποτα
να αναδύεται καπνός.

Tout comme une montre s’arrête
et tu la démontes
pour trouver son secret.
La mie du temps.
Tu vois le néant
s’élever en fumée.

*Το ποίημα και η φωτογραφία που το συνοδεύει αναδημοσιεύονται από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2020/09/08/χρόνος-2/

View original post


Leave a comment

Ένα έτσι, Η απουσία είναι πιο περίπλοκη από την παρουσία

To Koskino

Η απουσία είναι πιο περίπλοκη από την παρουσία.
Η σιωπή είναι πιο μπερδεμένη από τον ήχο.
Η μοναξιά είναι πιο γρήγορη από τον χρόνο
πιο έξυπνη κι απ’ τους δυο μας, πιο εθιστική απ’ την νύχτα
πιο χαοτική απ’ τον κόσμο και πιο μπροστά από μένα.
Πιώ, δεν πιώ, πρέπει να μου θυμίζεις συνέχεια
το ονομά μου και γιατί αυτό το όνομα σου ανήκει.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2020/09/11/4882/ Η φωτογραφία της ανάρτησης προέρχεται από το ίδιο ιστολόγιο.

View original post


Leave a comment

η αφήγηση και το ταξίδι

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Μερικές φορές μας αρκεί
που ο καιρός πυκνώνει
απλά με αφηγήσεις,
έτσι που η αφήγηση γίνεται μια βάρκα, 
πολύ βαρύτερη απ’ το ίδιο το φορτίο της•
μα αυτό είναι ένα θέμα
που επαναλαμβάνεται στην τέχνη
από τον Όμηρο ως τον Κέρουακ•
είναι τόσο ενοχικά ηδονικό,
να προτιμούμε το ταξίδι
απ’ τον προορισμό του•
για αυτό συχνά η ζωή παραμερίζει,
για να περάσει η ανάμνηση,
χαμηλή και αποτελεσματική
σαν οδοστρωτήρας.
Μια νύχτα που
έχασα το σφυγμό σου
και σιωπούσα για να σ’ ακούσω ν’ αναπνέεις
-κι η αναπνοή κόστιζε περισσότερο απ’ τη ζωή την ίδια-
όσες φορές βυθιζόμαστε
στην απόγνωση
μα πριν αλέκτορα φωνήσαι,
εγκαταλείπουμε αδίστακτα
εκείνο το αρχαίο τραύμα
που μας αυτοκαθορίζει•
έπειτα το τραύμα γίνεται ανάλεκτο,
που ακροβατεί
στην ψυχρή καρδιά μιας λεκτικής ουτοπίας/
όμως έτσι χάρτινο κι αδύναμο,
απλά πασαλείβει το χρόνο
στο θαμπό υπόβαθρο
της αυτοπροσωπογραφίας μας.
Πάντοτε βέβαια θα
εφευρίσκουμε ανάδοχους ικανούς να επιστρέψουν
το ευεργέτημα…

View original post 175 more words


Leave a comment

Ο Μαύρος Άγγελος κι ο Θοδωρής (μνήμη Θόδωρου Μπασιάκου)

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Να, μαζευτήκαμε εδώ
να καλωσορίσουμε τον Άγγελο
κι εσείς με τα φτερά
κι εμείς
οι ξεπουπουλιασμένοι
-τ’ αγέρι τούτο που φυσά
πόθεν προέρχεται;
-μην είναι από πέρα;
-ή κείνο το παλιόσκυλο με τα μυτερά αυτιά
ξανά βαριανασαίνει;
να, ήδη γεμίσαμε κρασί
και πάτους και βαρέλια
μα οι κούπες όλες
θρύψαλα
κι ήρθε κι αυτός με το λιανό κορμάκι του
και ζήτησε μιαν κούπα
-κι άμα δεν έχετε,
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί
μπορεί να ξαναζήσω!*

Ο Άγγελος πέρα μάς αγνάντευε
κι είτε φτερούγιζε
είτε αεριζόταν
ο ζηλιάρης._

ΚΛ – 07/2020

*Τρία ρουμπαγιάτ – Ομάρ Καγιάμ

View original post


Leave a comment

Θεόδωρος Μπασιάκος, Η κάτω βόλτα

To Koskino

Ξάφνου
σκίζεται στά δυο ό ουρανός
πέφτει μια μεγάλη καρπαζιά
μεγάλη
χάνεις τον κόσμο
γύρω σου πετάνε πουλάκια άκοΰς
Πουλάκια

Παρά ταΰτα
νά εννοήσεις δεν εννοείς

Τον πάπα
τί κι άν είχες πιάσει άπό τ’ άρχίδια
κορόϊδο, φάε άρχίδια τώρα

Κόρη
σινάμενη κουνάμενη
έρχεται μέ την ποδιά μήλα γεμάτη
μήλα μοιράζει καί φιλιά
σ’ δλους άδιακρίτως
(επαναλαμβάνω:)
σ’ δλα τά μπατίρια
κορόϊδο, εσένα όμως τίποτα

Τά ρέστα σου
κορόϊδο, φτάνουν δε φτάνουν
νά σού φυτέψω τώρα δά μια σφαίρα στο δοξαπατρί

άλλα καί πάλι, τίποτα νά εννοήσεις δέν.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Οροπέδιο” Τόμος 1 – Τεύχος 4 – Χειμώνας 2007-2008, (σελ. 501).

View original post