agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Byung-Chul Han: Ο Ιός της Κόπωσης

null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα The Nation. Ο Byung-Chul Han είναι φιλόσοφος και θεωρητικός του πολιτισμού, έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Βασιλείας, του Βερολίνου και της Καρλσρούης. Μετάφραση Φοίβος Θεολογίτης

Ο Covid-19 είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά πίσω σε εμάς τις κρίσεις που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία μας. Κάνει πιο ορατά τα παθολογικά συμπτώματα που ήδη υπήρχαν από πριν την πανδημία. Ένα από αυτά τα συμπτώματα είναι η κόπωση. Όλοι μας, με κάποιον τρόπο, αισθανόμαστε πολύ κουρασμένοι. Πρόκειται για μία θεμελιώδη κόπωση που μας συνοδεύει παντού και συνεχώς σαν την σκιά μας. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έχουμε αισθανθεί ακόμα πιο κουρασμένοι. Η αδράνεια που μας επιβλήθηκε στην διάρκεια του lockdown, μάς έχει κουράσει. Μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι μπορεί να ξαναβρούμε την ομορφιά της ραστώνης, ότι η ζωή μπορεί να επιβραδυνθεί. Στην πραγματικότητα, ο χρόνος στην διάρκεια της πανδημίας δεν διέπεται από την ραστώνη και την επιβράδυνση, αλλά από…

View original post 2,584 more words


Leave a comment

Θέσεις για την Παρισινή Κομμούνα – Καταστασιακή Διεθνής

ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

1

«Το κλασσικό εργατικό κίνημα πρέπει να επανεξεταστεί χωρίς αυταπάτες, ειδικά χωρίς τις αυταπάτες των διάφορων πολιτικών ψευδο-θεωρητικών κληρονομιών του, γιατί ό,τι κληρονόμησαν είναι οι αποτυχίες του. Η εμφανής επιτυχία αυτού του κινήματος είναι στη πραγματικότητα οι βασικές του αποτυχίες (ο ρεφορμισμός ή η εγκατάσταση της κρατικής γραφειοκρατίας), ενώ οι αποτυχίες του (η Παρισινή Κομμούνα, η Αυστριακή εξέγερση του 1934) είναι οι περισσότερο υποσχόμενες ως τα τώρα επιτυχίες του, για εμάς και για το μέλλον» (Καταστασιακή Διεθνής νο7)

Η Κομμούνα ήταν το μεγαλύτερο πανηγύρι του 19ου αιώνα. Εξετάζοντας τα γεγονότα της άνοιξης του 1871 μπορεί κανείς να δει τα αισθήματα των εξεγερμένων καθώς μετατρέπονταν στους άρχοντες της δικής τους ιστορίας, όχι τόσο στο επίπεδο της “κυβερνητικής πολιτικής” όσο στο επίπεδο της καθημερινής τους ζωής. (Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τα παιχνίδια που έπαιζαν με τα όπλα τους: στην πραγματικότητα έπαιζαν με την εξουσία.) Είναι επίσης υπό αυτή την έννοια που πρέπει…

View original post 1,303 more words


1 Comment

Άσυλο

milenaphotopoetry

Κάποτε σου πα
θα φυσήξω με μια χορτασμένη εκπνοή
τις ζώσες από τις μνήμες μου
σε μια βαλίτσα
με κρυπτογραφημένο λουκέτο

Θα χειμάσω είπα
στους τόπους
που έχω θάψει τα κόκκαλα επιβίωσης
Όταν οι ώρες θα χαμηλώνουν
θα καβαλάω τις ράχες τους
και θα πετώ μ άδειο φλασκί
για τις ζεστές χοάνες του Καυκάσου
Άλλοτε σφηκιάρης
κι άλλοτε μια λιμόζα με απαλά νύχια
που πάντα ανήσυχα θα φέρομαι
όταν οι μέρες μου γεμίζουνε ορμόνες

Εγώ
μαζί με την βαριά μυρωδιά της στεφανωτής
την κυριακάτικη μπάντα
και τον αζύγιστο ορίζοντα
συντεταγμένοι 
όλοι μας 
στο βορεινό παράθυρο

Σάμπως μου χλόμιασες θαρρώ

Ξέρω
ένα μικρό λάθος είν αρκετό
Να συγγενέψω 
μ όσους κατέχουνε οφφίκια
για συγχωρεμένους έρωτες
Να μη προλάβω ν απογδύσω 
τη γη μου 
από τα δόκανα
και οι οπλές μου να ματώνουν

Να απαντέχω

Ένα ΑΣΥΛΟ
Μιά χτεσινή άνοιξη 
Ένα ταξίδι χτεσινό 
Έναν επίλογο 
Βαμμένο 
Με ιλιγγιώδες κόκκινο 
_____________________________________

View original post


Leave a comment

Νέα εποχή

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΕΛΕΣ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – 21 Μαρτίου 2021

Νέα εποχή

Σφάλισαν τα φτωχομάγαζα

οι τσαγκάρηδες

που με τις πρόκες

ανάμεσα στα δόντια

με το ρυθμικό χτύπο

του μικρού σφυριού

και το πινέλο με τη βενζινόκολλα

γιάτρευαν τις πληγές

στα τρύπια μας παπούτσια

από το τρεχαλητό

πάνω στα κοφτερά χαλίκια

του χωματόδρομου

τώρα τα παιδιά

τριγυρνούν με πόδια γυμνά

στις γκρίζες λεωφόρους

σπρωγμένα από χέρια αδίστακτα

θέαμα κοινό σε μάτια αδιάφορα

με βλέμματα αμέριμνα και απλανή

σώπασαν

οι στεντόρειες φωνές

των πλανόδιων παπλωματάδων

που με το μαγικό δοξάρι τους

αφράτευαν το μπαμπάκι

των παιδικών μας ονείρων

και το ‘ραβαν σφιχτά

στις απόκρυφες πτυχές

της πανσέληνης αθωότητας

τώρα τα παιδιά

γέρνουν ανέλπιδα

σε αποκαμωμένα προσκέφαλα

ζυμωμένα με λάσπη και σκόνη

στα κακοτράχαλα μονοπάτια

της άτακτης φυγής

ούτε μπαλωματής

απόμεινε κανένας

όπως τότε, έτσι και τώρα

με κουρέλια πολύχρωμα

απ’ των χορτάτων τ’ αποφόρια

να φράξει τις χαραμάδες

στα τριμμένα πανωφόρια

της καρδιάς μας

View original post 44 more words


Leave a comment

Θεόδωρος Μπασιάκος, Θα μπορούσε να είναι έτσι

To Koskino

Θα μπορούσε να είναι έτσι:
Να ’χω δουλειά
Αυτό μονάχα
Ν’ αμείβομαι,
το βασικό
Να μπορώ απλώς να επιστρέφω κάθε μέρα
κατάκοπος στο καμαράκι
με το μεροκάματο στην τσέπη
και μ’ ένα λουλούδι για την καλή μου
Η αγκαλιά της να ’ναι η ξεκούρασή μου
ο έρωτάς της η ανάσα μου
Κι αύριο
ξανά
πάλι μια από τα ίδια
με μικρές παραλλαγές
ας πούμε: αντί λουλούδι, λουκούμια
ή ένας δίσκος τζαζ…
Τις Κυριακές, απόδραση, στο κύμα, στο ταβερνάκι
Τη μέρα του συλλαλητηρίου, στο συλλαλητήριο…

Χιονίζει σήμερα.
Δεν έχω μία.
Ούτε λουλούδι ούτε λουκούμι
Κάνω όνειρα «μικροαστικά»
Κι έτσι μου ’ρχεται να κλάψω-
δεν ξέρω αν
από απελπισία; ή απ’ την ομορφιά όλης αυτής της απλότητας;

View original post


Leave a comment

η λολίτα

σημειωματαριο κηπων

.

.

.

.

   είχα πάρει τή «λολίτα» να τή διαβάσω μικρή, αφενός γιατί βρισκόταν στη βιβλιοθήκη και αφετέρου γιατί βρισκόταν στα κρυμμένα τής βιβλιοθήκης ( : τό κρύψιμο είχε σκοπό να προστατέψει εμένα από επικίνδυνα διαβάσματα – αλλού έχω πει και θα λέω μάλλον για καιρό λεπτομέρειες γι’ αυτήν τή φοβερή (επίφοβη θαυμάσια καταπληκτική αφελή) διαδικασία τής ανακάλυψης, μπορώ απλώς τώρα να δηλώσω, έτσι για τήν ιστορία, ότι στα κρυμμένα ανακάλυψα μια φορά κι έναν ντοστογιέφσκυ – ας προσθέσω επίσης, για να κλείσω, ότι εμένα πάντως δεν μέ ανακάλυψε ποτέ κανείς (εγώ κρυβόμουν καλύτερα δηλαδή απ’ όλους…) : η «λολίτα» λοιπόν ήταν σε μια φτηνή έκδοση, μ’ ένα κακόγουστο εξώφυλλο, υποτίθεται πολύ τολμηρό, και είχε και τό ειδικό γόητρο τού βιβλίου που είχε περάσει από δίκη για ν’ απαγορευτεί – συνεπώς ήταν ό,τι έπρεπε για να τό ανακαλύψω και να τό διαβάσω με μεγάλη απόλαυση – αλλά αυτό

View original post 4,325 more words


Leave a comment

Θεόδωρος Μπασιάκος, Τ’ ωραιότερο τραγούδι αγάπης στον κόσμο

To Koskino

Το στήθος σου

το σχεδόν αγορίστικο στήθος σου

το λευκό σαν τοπίο χιονισμένο στήθος σου

έτσι προβάλλει καθώς ξεκουμπώνεσαι

σα δρόμος της Μόσχας

που

κουρελής

και στρεκλώντας

μεθυσμένος παλιάτσος

ο Καραντάς

στο ΄να χέρι το στραπατσαρισμένο καπέλο του

στ’ άλλο ένα τριαντάφυλλο

κόκκινο

τριαντάφυλλο της φωτιάς

τριαντάφυλλο του αίματος

τριαντάφυλλο του έρωτα

τριαντάφυλλο της επανάστασης

το

εναποθέτει στο ντεκολτέ σου.

*Από τη συλλογή “Μαύρα μάτια”, Πλανόδιον 2006.

View original post


Leave a comment

εγκώμιον τού παράνομου έρωτα : από τόν ωραίο μεσαίωνα

σημειωματαριο κηπων

διαβάστε κιαυτό    

                        

 

 

αναδημοσιεύω εδώ (από ένα (παλιό) γραφτό μου, συντομευμένο κάπως) τήν ιρλανδοαγγλική ιστορία τού έρωτα τής ιζόλδης και τού τριστάνου όπως τήν περιγράφει με τά αρχαία γερμανικά του ο γοδεφρείδος τού στρασβούργου περί τά 1200

τρίτη συνέχεια τού μαρκούζε είχα υποσχεθεί τό ξέρω για τό μετά τό προ–προηγούμενο (επεξηγηματικό) κείμενο αλλά

μεσολάβησε (στο προηγούμενο) ο μεσαιωνικού τύπου αποτρόπαιος θάνατος, και καθώς δεν μπορώ να βλέπω άλλο τήν αγχόνη κάθε που ανοίγω τό βλογ μου, και καθώς ο μαρκούζε αργεί ακόμα λέω να βάλω εδώ μια γνήσια μεσαιωνική αναίρεση :

  

   (…) δεν είναι μόνο οι σκηνές επάνω στο καράβι, αλλά και όλη η υπόλοιπη ιστορία : αρκεί όμως να σκεφτεί κανείς με τί υπέροχα αθώο τρόπο εκμεταλλεύεται ο γοδεφρείδος τή σύμβαση που διαφορετικά θα τόν καθήλωνε με τήν πουριτανική της αγκύλωση : μιλάω για τό αρχικό τό σχέδιο με τό…

View original post 3,666 more words


Leave a comment

Θεοδώρα Βαγιώτη, H μακρινή ευτυχία του C major

To Koskino

Το ρημάδι

το φεγγαρόφωτο

μας έφεξε και γλιστρήσαμε

πάνω στ’ άγνωρα χέρια

που στίβουν τη δυστυχία

των πότηδων on the rocks

/ή μήπως οι βράχοι είναι

οι πιο αδύναμοι απτόητοι θεοί;

και ξαποστάσαμε κάπως

διηγώντας την ειμαρμένη, να γελάς

την εγκάθετη σπιούνα των απολαύσεων

την τρισκατάρατη κι αστεία

πως δε γίναμε άλλοι

στην κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας

και πως ήρωες σαν εμάς

γεννιούνται ο μ η ρ ι κ ο ί

μα πεθαίνουν στον κτύπο της λ ύ ρ α ς

Με πεταμένο το όπλο στην άκρη του δρόμου

παραδινόμαστε σ’ αυτά, ναι

τ’ άγνωρα χέρια

που μας χάρισαν μέθη, έρωτα ή θάνατο

παρέα με ένα μπουκάλι νοθευμένου αλκοόλ

/το κέφι μας 

/στουπί

/πωμίζεται

φωτιά [E minor]

View original post


Leave a comment

[ο εραστής ·

αγριμολογος

©agrimologos.com

Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας
λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε,
άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.

*

[Νίκος Εγγονόπουλος, από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977

View original post