agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Ο ποδηλάτης που γλύτωσε τους Εβραίους

grassrootreuter

o.podilatis

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο κορυφαίος Τζίνο Μπάρταλι με τεράστια συνεισφορά στη δράση κατά του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας.

Το Σάββατο (9/5) ξεκινάει η δεύτερη μεγαλύτερη ποδηλατική διοργάνωση. Το Giro d΄Italia έχει «γεννήσει» μυθικούς ποδηλάτες που ξεχώρισαν όχι μόνο για τις ικανότητές τους αλλά και την ανθρωπιά τους.

Ο Ιταλός Τζίνο Μπάρταλι ήταν ένας από τους κορυφαίους ποδηλάτες στα χρόνια πριν και μετά το B΄Παγκόσμιο Πόλεμο – αναδείχθηκε τρεις φορές νικητής του Γύρου της Ιταλίας και δύο φορές του Tour de France – αλλά ανεκτίμητη ήταν και η συνεισφορά του κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Ιταλών και Γερμανών φασιστών.

Όσο ζούσε ο Μπάρταλι δε μίλησε καθόλου για εκείνο το παρελθόν. Τα στοιχεία για τη δράση του ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μόλις το 2000 όταν ο Ιταλός έφυγε από τη ζωή μία ημέρα σαν σήμερα, στις 5 Μαΐου.

Ο Τζίνο γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1914 και καταγόταν από φτωχή οικογένεια τηςΤοσκάνης. Στην εφηβική ηλικία δούλευε σε ένα συνεργείο ποδηλάτων…

View original post 718 more words


Leave a comment

Νίκος Καββαδίας, Λι

Amphibian Fate

Photograph-(10)

Το 1987, από τις εκδόσεις Άγρα, θα εκδοθεί για πρώτη φορά το μικρό αφήγημα “ΛΙ”. Φέρει ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου 1968 και διηγείται τη σύντομη συνάντηση του αφηγητή με μια μικρή Κινεζούλα, όταν το πλοίο του φούνταρε ανάμεσα Καουλούν και Χονγκ Κονγκ και περιμένανε να το παραδώσουν στους καινούργιους αγοραστές και να φύγουνε. Μεταφορά του διηγήματος στον κινηματογράφο αποτελεί η ταινία του Marion Hänsel “Between the Devil and the Deep Blue Sea” με πρωταγωνιστή τον Stephen Rea, που προβλήθηκε το 1995…
Δεκάδες μελέτες και αλλεπάλληλες επανεκδόσεις του έργου του, αφιερώματα στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, διατηρούν τη μορφή του Μαραμπού ολοζώντανη ανάμεσά μας, μέχρι και σήμερα. Ο Καββαδίας δεν είναι απλώς “ο ποιητής της θάλασσας”. Αν ήταν, η αμείλικτη εποχή μας θα τον προσπερνούσε. Χρησιμοποίησε τη θάλασσα για να φτάσει στη στεριά. Με προβολές-σφήνες, ενώνει τη στιγμή που βρίσκεται στη θάλασσα με μιαν εικόνα απ’ τη στεριά, κάπου αλλού, μπορεί εδώ ή…

View original post 707 more words


Leave a comment

Λέσχη κυριών

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

lesxi

Όσες κυρίες του καλού κόσμου διαθέτουν τρέμουσα έμπνευση και μειλίχιο βλέμμα, γράφουν εκτενή δοκίμια για πεθαμένους ποιητές. Ως νοσοκόμες στην πολυκλινική του ρομαντισμού, εκφορτίζουν αναπάντεχα τη βίαιη διαλεκτική αλληγορία του χαροκαμένου γραπτού. Είναι αυτές που βγάζουν σπινθήρα όταν αγγίζουν αρχαιότητες και υγραίνονται καθώς εισέρχονται σε βυζαντινά μνημεία. Είναι κυρίες με διπλά ονόματα που στήνουν καρτέρι σε ακαδημίες και μη, για να πάρουν δεύτερο δίπλωμα ή διδακτορικό. Για να κάνουν μελέτες για τα αμελέτητα και να εκπληρώσουν τάμα συζύγου, πατέρα ή γιου. Είναι κυρίες με λεπτό τούλινο φουστανάκι και ισχνούς μώλωπες κάποιου θεοκρατικού επαρχιακού κύκλου. Οι ρόγες τους είναι σταφιδιασμένες και ο ξέπνοος διδακτισμός το σεξαπίλ τους. Είναι καθηγήτριες σε γυμνάσια και προϊσταμένες σε οργανισμούς. Γράφουν κρυφά ποιήματα και πότε φανερά τα εκδίδουν. Με τετριμμένο πάθος και τέμπο υπερασπίζονται τη δημοκρατία μας και τους θεσμούς μας. Διοργανώνουν σχολικές γιορτές και απαγγελίες σε σπίτια φιλότεχνων με βερμούτ και παστή σαρδέλα. Έχουν ένα…

View original post 73 more words


Leave a comment

Κωστής Παπαγιώργης – Υπεραστικά

Πανδοχείο

Papagiorgis

Παλιές ατζέντες και αιώνιες καταγραφές

Μόνο ό,τι παραμένει υπεσχημένο, επιθυμητό, αναζητούμενο αποτελεί άλας της ζωής και ισχυρό κίνητρο. Το κατακτημένο δεν ενθουσιάζει κανέναν. Χωρίς ταξίδι, θαλασσοπορία, αμάχη, πόλεμο, η ζωή δεν ανοίγει τους κρουνούς της…

γράφει ο Κώστης Παπαγιώργης στις «Αφηγήσεις» [σ. 197], βέβαιος για το γεγονός ότι για να βρει τον ρυθμό της μια αφήγηση θα πρέπει να συναντηθεί με το Κακό, διαφορετικά η πρόοδος είναι ανέφικτη. Τι νόημα θα είχε μια ομαλή και κοινότοπη ιστορία αν δεν εμφανιστεί το απρόοπτο, ο οχληρός τρίτος, το αναπάντεχο συμβάν που θα φέρει τα πάνω – κάτω; Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι η ευτυχία και η επάρκεια (το Καλό με ένα λόγο) δεν έχουν ενδιαφέρον, αλλά απλώς ότι δεν μπορεί να αποτελούν το κυρίως θέμα. Κανείς αφηγητής δεν ιστορεί την ευτυχία, παρά την αναζήτηση της ευτυχίας. Ο άνθρωπος παραμένει εν εκστάσει όσο το επιθυμητό απουσιάζει.

 Παπαγιώργης 7

Την γραφή αφορούν και…

View original post 1,550 more words


Leave a comment

Ίσως τελικά να μην έχουμε φύγει

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Φυγή

Ίσως τελικά να μην έχουμε φύγει

Ίσως τελικά να μην έχουμε φύγει σε χώρες του εξωτερικού, της Δύσης. Ίσως η αποδημία μας σε άλλο ημισφαίριο να μην έχει καν ξεκινήσει, τα ναύλα μας να μην επαρκούν – μας λείπουν μόλις δυο τσίγκινα λεπτά – η εντολή κράτησης αδιεκπεραίωτη να παραμένει στο συρτάρι ενός σχολαστικού ταξιδιωτικού πράκτορα που σκόπιμα αναβάλλει.

 

Ίσως μόνο, από πρώιμο φόβο, από λανθάνον ένστικτο αυτοσυντήρησης να φυγαδεύσαμε μια εικόνα του εαυτού μας και εμείς οι ίδιοι – παρόλα αυτά αστρική προβολή ουράνιου σώματος στη γη – να περιμένουμε στο τέλμα κάποιας επαρχίας.

 

Οι τίτλοι επιβίβασης, είναι στις τσέπες ενός μικρού παιδιού, αυτό ταξιδεύει, με ζωηρή ματιά ατενίζει τον ορίζοντα, γραπώνεται σε όνειρα με νύχια λερωμένα από πορτοκαλόφλουδα όψιμου Νοέμβρη, θυμάται, χρόνια πριν, να τα ξεπλένει σε λεκάνη με αγριόχορτα, ξεχασμένη το σούρουπο στην εξωτερική βρύση.

Creative Commons Αναφορά Δημιουργού -Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0…

View original post 27 more words


Leave a comment

Προδοσία

Αυθόρμητες μεταβολές

Chris Cook,  Jesus-JudasΤην προηγούμενη περίοδο ένα ερώτημα βασάνιζε τις συζητήσεις μου με συντρόφους, κυρίως από τη μεριά εκείνων που υποστηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ: την κρίσιμη στιγμή τι θα κάνει η κυβέρνηση? θα σταθεί ή θα προδώσει? Το ερώτημα αυτό γαρνίρονταν από τον υπαινιγμό (ή την ευθεία δήλωση) ότι αν προδώσει, τότε θα γίνει ο χαμός από την Αριστερά μέσα του.

Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση είναι «ούτε το ένα, ούτε το άλλο», κι αυτό γιατί η «κρίσιμη στιγμή» δεν θα έρθει.

Οι άνθρωποι κοιτάζουν το παρελθόν τους από μακριά, το κοιτάζουν όταν τα ζητήματα που τέθηκαν έχουν απαντηθεί. Πολύ περισσότερο, το κοιτάζουν με τρόπο που να μπορούν να το καταλάβουν, κι αυτό σημαίνει ότι το κόβουν σε κομμάτια, το χωρίζουν σε κουτάκια, του βάζουν ταμπελίτσες με χρονολογίες, καταρτίζουν timeline με «κρίσιμες στιγμές». Ναι, τέτοιοι είμαστε, κι ένας φακός ταξινόμησης και ανάλυσης, χωρίς να το καταλάβουμε, παίρνει καμιά φορά τη θέση της πραγματικότητας…

View original post 600 more words


Leave a comment

Η ωραία τρέλα του γαμήλιου έρωτα

Το 23ο Γράμμα

bruckner19

Η υπερβολή της εποχής μας συνοψίζεται στο άπιαστο όνειρο: όλα σε ένα ή τα θέλω όλα. Ένα και μοναδικό πλάσμα πρέπει να συμπυκνώνει όλες μου τις προσδοκίες. Ποιος μπορεί να ανταποκριθεί σε τέτοια απαίτηση; Η ιλιγγιώδης αύξηση των διαζυγίων στην Ευρώπη δεν οφείλεται στον εγωισμό μας αλλά στον ιδεαλισμό μας: είναι αδύνατο να ζήσουμε μαζί, απέναντι στο είναι δύσκολο να μείνουμε μόνοι. Τα ζευγάρια διαλύονται όχι από απογοήτευση, αλλά από υπερβολική ιδέα για τον εαυτό τους. Από τον έρωτα δεν μένει παρά “το κεραυνοβόλο βλέμμα του θεού” (Αντρέ Μπρετόν) κι αυτό είναι το πρόβλημα. Παραφορτώνουμε το καράβι, το επενδύουμε με τόσες ελπίδες, ώστε τελικά ναυαγεί. Δεν υποφέρουμε από έλλειψη συναισθημάτων αλλά από υπερβολική ανάγκη για συναισθήματα.

Πιστεύω ακόμα στον μεγάλο έρωτα, ακούμε να λέμε. Όμως δεν έχει νόημα να πιστεύουμε σε μία αφηρημένη έννοια, όσο αξιοθαύμαστη κι αν είναι, καλύτερα να πιστεύουμε στα άτομα, τα ευάλωτα και ατελή άτομα. Αγαπώντας…

View original post 523 more words


Leave a comment

Όταν τα κοκόρια παίζουν μπάλα

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

ta kokor

Είμαι βαθύτατα ανιθρησκειακός. Δηλαδή εναντίον της θρησκείας. Όχι φυσικά εναντίον του θεού της θρησκείας που είναι μια μπαρούφα και τίποτε άλλο. Γιατί δεν μπορείς να προσδιορίζεσαι με βάση τη μπαρούφα. Είτε θετικά, είτε αρνητικά. Είμαι εναντίον του θρήσκου που είναι και βαθιά θρησκόληπτος και βαθιά μονομανής. Ο θρήσκος είναι υποχείριο του θεού του, και επειδή δεν υπάρχει θεός ο θρήσκος είναι υποχείριο του ιερατείου. Είναι έτοιμος κιμάς για μπιφτέκια. Την προσευχή του που είναι μια βαθιά ιδιωτική πράξη, την επιβάλει ως κοινωνική, με το φονταμενταλισμό της κρατικής μηχανής που είναι κατοχυρωμένος συνταγματικά. Φυσικά και δεν θίγεται κανείς από όποιον πιστεύει σε οτιδήποτε εντός της οικίας του και εντός της κούτρας του. Όταν όμως κάθε μαλακισμένη πίστη καταλαμβάνει χώρο μέσα στην κοινωνία, η κοινωνία γίνεται υπηρέτης της και θεραπαινίδα των ανοργασμικών της οργασμών. Γίνεται η κούρνια κάθε ανορθολογισμού. Με όλη την παρδαλή αμεριμνησία της επιτίθεται τυφλά και με κάθε μέσο στη…

View original post 151 more words