agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Ζήσης Αϊναλής, Aπό τη “Μυθολογία”

To Koskino

siou

Και ο ήλιος τώρα που λάμποντας καθώς που το θέρος
και το σύννεφο ένα ξάφνου που γίνεται το σκοτάδι
και το στίλβος έρεβος ένα τους πόλους που ανατέμνοντας
που πολεμώντας τον υετό και βυθίζοντας η βροχή

στάλα τη στάλα που το νερό να σταλάζει την οροφή

καταποντισμένη οι τοίχοι πιο βαθιά μες τη γη

και μες το ναό των πεθαμένων θεών

μονάχα ο ερημίτης τώρα κοιμάται στις σαρκοφάγους γυμνός

μέρα τη μέρα να πολεμώντας τη σάρκα πληγή

και που ακινησία εκτείνονται όλα τα κύτταρα μες το κορμί

που να τρίζει ο άνεμος τη σιωπή απειλή 

κι όταν ήλιος σκουριάζοντας τα μούσκλα το πράσινο

στο λυκόφως μουγκό φεγγάρι πορφυρό που να καίγοντας 

στις κατακόμβες κεριά που να τρίζοντας η φωτιά

νύχτα τη νύχτα να πολεμώντας τα πνεύματα των πεθαμένων θεών

που να του ξεσκίζουν τα σωθικά μεγάλα αρπακτικά 

βράχοι το κύμα που γλείφοντας χαμηλά

γυναίκες κόκκινες χαλκάς τα…

View original post 121 more words


1 Comment

Φοβάμαι τον ανελέητο μικροαστισμό

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Φοβάμαι τον ανελέητο μικροαστισμό

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: όταν μας κάθισε στον σβέρκο η χούντα, πόσοι ήταν εκείνοι που ένιωσαν – εκτός από τους συνήθεις «υπόπτους» της Αριστεράς που δέθηκαν πισθάγκωνα – ότι έχασαν κάτι. Ότι έχασαν κάτι καίριο από τη ζωή τους που ονομάζεται ελευθερία και δημοκρατία. Και πόσοι ήταν εκείνοι που δεν έχασαν τίποτα, όντας ήδη σκλαβωμένοι στον ανελέητο μικροαστισμό και – ακόμη χειρότερα – ένιωσαν καλύτερα αφού έλειψαν «οι ταραχές», οι τόσο ενοχλητικές στον μικρόκοσμό τους, αφού έλειψαν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις που τους εμπόδιζαν να πάνε ήσυχα και αδιατάρακτα στις δουλειές τους και το ίδιο ήσυχα να επιστρέψουν το βράδυ στο σπίτι τους, στην «ζεστή οικογενειακή τους απελπισία/ που ξεχύνεται από χιλιάδες κατσαρόλες», όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής και σκηνοθέτης Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Τους ίδιους ανθρώπους φοβάμαι και σήμερα. Αυτούς τους ανθρώπους «της ελεεινής ευτυχίας» (πάντοτε Παζολίνι) που δεν έχουν να χάσουν τίποτα…

View original post 523 more words


Leave a comment

Γερμανία: η δημόσια τάξη φοράει αρβύλες (κι οι φασίστες κοστούμια)

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Γερμανία: η δημόσια τάξη φοράει αρβύλες (κι οι φασίστες κοστούμια)

Από το καλοκαίρι του 2015 δεν έχουν περάσει δα και αιώνες· μόλις ένας χρόνος είναι. Κι όμως μέσα σ’ αυτήν την πυκνή σε γεγονότα χρονική περίοδο που έχει μεσολαβήσει, το γερμανικό πολιτικό σύστημα αλλά και ευμεγέθη κοινωνικά τμήματα της χώρας –σαν έτοιμα από καιρό- φαίνεται να έχουν πραγματοποιήσει άλματα προς τα δεξιά. Δεν είναι μόνο (και από κάποιες απόψεις, δεν είναι κυρίως) οι συνεχόμενες επιτυχίες του ακροδεξιού AfD («Εναλλακτική για την Γερμανία») στις περιφερειακές/κρατιδιακές εκλογές. Είναι και το γεγονός ότι θέματα που μέχρι πρόσφατα ήταν ταμπού για τη Γερμανία, έχουν πλέον εγκαθιδρυθεί στο κέντρο της «δημόσιας συζήτησης» ή/και αποτελούν διακηρυγμένες κυβερνητικές κατευθύνσεις. Από την χρήση του στρατού σε «αντιτρομοκρατικές» επιχειρήσεις εντός της χώρας, έως την (μερική) απαγόρευση της μπούρκας, μεταξύ πολλών άλλων, ξεκαθαρίζει πλέον με σταθερό ρυθμό ποιο ακριβώς θα είναι το πλαίσιο «ενσωμάτωσης» του ενός εκατομμυρίου νεοεισερχόμενων προσφύγων και…

View original post 1,816 more words


Leave a comment

Bαρυτικά σήματα… σήματα για μεγάλους σεισμούς

Physics4u's Weblog

Η ανίχνευση βαρυτικών σημάτων που δημιουργούνται από τους σεισμούς, μπορεί να δώσει νέες δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ζαν-Πολ Μοντανιέ του Ινστιτούτου Γεωφυσικής του Παρισιού, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Communications“, εξέτασαν στοιχεία για τον μεγάλο σεισμό στην Ιαπωνία το 2011, που προκάλεσε το καταστροφικό τσουνάμι και το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα.471376655

View original post 123 more words


Leave a comment

Σίσσυ Δουτσίου, Ισόβια

To Koskino

tumblr_nt1tnrto2u1qztfwfo1_540

Αμυδρό είναι μόνο το χρώμα της φυλακής
σε οποιαδήποτε απόχρωση το διαλέξει κάποιος –
δυσδιάκριτο. Ασαφές.
Η επιείκεια είναι
ξεβράκωτη
μαδημένη από πετρόψυχα έντομα.

Χρήματα, χάπια αποτοξίνωσης, ηρωίνη,
τηλεκάρτες, σερβιέτες, σαπούνια, τσιγάρα, ηρεμιστικά
πάνω – κάτω στο ίδιο σκουριασμένο σύρμα στην ταράτσα μαζί με
την νοσταλγία, την τιμωρία, την απομόνωση, την ανάμνηση
μισοκλείνοντας τα βλέφαρα σε οποιοδήποτε κώλο οποιουδήποτε φύλου.

Γωνίες σκεπασμένες με αποφάγια
Τεράστια θηλαστικά βαδίζουν αργά και τρώνε τα σκουπίδια
Δεν ξέρω πως βρίσκονται μέσα στο προαύλιο θαλάσσια κήτη
Θάλασσα
Ξηρά
Θάλασσα
Μου λείπει ο ζωτικός χώρος – αυτή η ζώσα περιουσία του απερίσκεπτου.

Αυθορμητισμός Θάρρος

Θαρραλέα κορίτσια Θαρραλέα αγόρια

Η μυρωδιά της φυλακής είναι απαίσια
ποτέ πένθιμη ποτέ μουχλιασμένη
Ο ήλιος δεν δύει ποτέ σε αυτό το μέρος
Οι κινήσεις των φρουρών τραβάνε το στόμα μου σε τέσσερις κατευθύνσεις
και κάνω μορφασμούς αηδίας.
Τα εγκλήματα της τρίτης πτέρυγας διαφέρουν από τα δικά μου
Εγώ είμαι αθώος
Τα…

View original post 558 more words


Leave a comment

Νίκος-Αλέκης Ασλάνογλου, Τέσσερα ποιήματα

To Koskino

pr2

Το θαύμα

Τι τέλεια κατσίκια τα κατσίκια.

Χτες γεννήθηκαν και πώς ξέρουν κιόλας

με τόση ακρίβεια

όλα τα κατσικίσια πράματα.

Θαρρείς και σπούδαζαν κατσικοσύνη μια ολόκληρη

αιωνιότητα.

***

Το μεγάλο χάπι του ΟRANGE

Το μεγάλο χάπι του ΟRANGE

είν’ ένας ήλιος πού ‘πεσε στη θάλασσα

είναι

ένας τιτάνιος δίσκος που

παλεύει να γλιτώσει απ’ το νερό
τσιρίζει και
αφρίζει

αφήνοντας φωτός ένα χυμό.

Το μεγάλο χάπι του ΟRANGE

κυνηγημένο από πόνο κ’ ηδονή στριφογυρίζει

Ανεβο

κατεβαίνει βράζει και

σβήνει

βάφοντας το νερό πορτοκαλί.

Το μεγάλο χάπι του ΟRANGE

Ησύχασε
διαλύοντας

το σχήμα του που αντιστέκονταν

ησύχασε

κ’ είναι συμφιλιωμένο πια με το νερό

με τον πνιγμό

με όλα.

Το μεγάλο χάπι του ΟRANGE

ταξιδεύει τώρα στις φλέβες μου και

χαίρονται

τα αγαθά των βιταμινών

όλοι

οι κάτοικοι

ως τ’ ακρότατα σύνορα του κορμιού μου.

***

Οι καημένοι οι φίλοι

οι φίλοι∙

δε φτάνει μόνο να εκτιμώ αυτούς τους ίδιους

θέλουν να…

View original post 65 more words


Leave a comment

Δημήτρης Τρωαδίτης, Αδιόρατες σκιές

To Koskino

14993540_1002044343256503_769750588463199820_n

Αδιόρατες σκιές
στο παραπέτασμα του χρόνου
καθώς η μετάβαση
ολοκληρώνεται
πανάρχαια
σίγουρη
παντοτινή
η ώρα της σίγουρης απόφασης
η μέρα που μετουσιώνεται σε νύχτα
με τις τελευταίες της αναλαμπές
να αντιστέκονται
αλλά το σκότος να επέρχεται πιο ισχυρό
κάνοντας τις αισθήσεις
να λουφάξουν
ή να διεγερθούν
υπόγεια
αλλά αποφασιστικά
προς το όποιο αύριο…

*Το ποίημα γράφτηκε τη Δευτέρα, 14 Νοέμβρη 2016, ως έμπνευση μετά από παρατήρηση φωτογραφιών από την φίλη Ευαγγελία Τύρλα στη σελίδα της στο Facebook. Οι φωτογραφίες είναι από τη χθεσινή πανσέληνο που όμως στη Μελβούρνη επισκιάστηκε εν μέρει από σύννεφα, παρουσιάζοντας ατό το ανεπανάληπτο θέαμα… Εδώ μια από τις φωτογραφίες.

View original post