agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Μια εντυπωσιακή φωτογραφία του γαλαξία της Ανδρομέδας

Παρόλο που το σύμπαν διαστέλλεται και όλοι οι Γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο αυτό δεν συμβαίνει σε τοπική κλίμακα. Έτσι ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας προσεγγίζει το Γαλαξία μας με ταχύτητα…

Source: Μια εντυπωσιακή φωτογραφία του γαλαξία της Ανδρομέδας


Leave a comment

Ραούλ Βανεγκέμ – Εγκώμιο Της Εκλεπτυσμένης Τεμπελιάς

Ραούλ Βανεγκέμ – Εγκώμιο Της Εκλεπτυσμένης Τεμπελιάς Στη θεωρία που σφυρηλατήθηκε σχετικά μ’ αυτήν, η τεμπελιά ωφελήθηκε πολύ από την αυξανόμενη δυσμένεια, στην οποία περιέπεσε η εργασία. Η καθημερ…

Source: Ραούλ Βανεγκέμ – Εγκώμιο Της Εκλεπτυσμένης Τεμπελιάς


Leave a comment

Υποσημείωση #12 “Adorno Minima Moralia αφορισμός 106”

Benjamin conti

Αποχαιρετώντας το 2016, ξαναδιαβάζουμε Αντόρνο και Μίνιμα Μοράλια. 

tumblr_n19y28nctn1rxq5upo1_500

Αφορισμός 106

Όλα τα λουλουδάκια1. – Η ρήση, μάλλον του Jean Paul2, ότι οι αναμνήσεις είναι το μόνο κτήμα, το οποίο κανένας δεν μπορεί να μας πάρει, ανήκει στην εφεδρεία της ανήμπορης συναισθηματολογικής παρηγοριάς, η οποία επιζητεί να πείσει, ότι η παραιτούμενη απόσυρση του υποκειμένου στην εσωτερικότητα είναι ακριβώς η εκπλήρωση, την οποία αυτό εγκαταλείπει. Στήνοντας το αρχείο του εαυτού του, το υποκείμενο κατάσχει το δικό του απόθεμα εμπειρίας ως ιδιοκτησία και έτσι το μετατρέπει πάλι σε κάτι εντελώς εξωτερι­κό προς το υποκείμενο. Η περασμένη εσωτερική ζωή γίνεται σύνολο επίπλων, όπως αντίστροφα κάθε κομμάτι ρυθμού Biedermeier3 ήταν καμωμένο ως ανάμνηση μεταμορφωμένη σε ξύλο.  Ο εσωτερικός χώρος, όπου η ψυχή στεγάζει τη συλλογή των απομνημονευμάτων και αξιοπερίεργων της, είναι ετοιμόρροπος. Οι αναμνήσεις δεν γίνε­ται να φυλαχτούν σε συρτάρια και αρχειοθήκες· απεναντίας, μέσα τους το παρελθόν διαπλέκεται αξεδιάλυτα με…

View original post 384 more words


Leave a comment

Γουτού γουπατού (διήγημα του Παπαδιαμάντη)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

papadiamantis_05Χριστούγεννα σήμερα, το ιστολόγιο εύχεται χρόνια πολλά σε όλους τους φίλους και επισκέπτες. Μέρα γιορτής, μου αρέσει να συνεχίζω μια παλιά συνήθεια, από τότε που ο παππούς μου στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ή την παραμονή έπαιρνε έναν μαυροντυμένο τόμο από τους πέντε του Βαλέτα και διάβαζε ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη.  Παρά την καθαρεύουσα, κάτι πρέπει να πιάναμε ή ίσως μας άρεσε η μορφή του παππού όπως διάβαζε, πάντως το έθιμο το αγαπούσαμε. Οπότε, καθιέρωσα κι εγώ στις γιορτές να βάζω ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα.

Στα πρώτα Χριστούγεννα του ιστολογίου είχα ανεβάσει  «Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη», ένα διήγημα σε παπαδιαμαντικό ύφος του Βάρναλη, το 2010 ένα άλλο παπαδιαμαντικό του Τάσου Βουρνά, το 2011 το Χριστόψωμο του Παπαδιαμάντη, ενώ το 2012 έσπασε η παράδοση και έβαλα τα Κάλαντα του Λαπαθιώτη. To 2013 επανήλθα στην πεπατημένη, με ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη, τον «Αμερικάνο», το ίδιο και πρόπερσι, που έβαλα…

View original post 2,950 more words


Leave a comment

Δημήτρης Τρωαδίτης, Με μια κόκκινη ανάταση

To Koskino

Albert Birkle, Under the Red Flags (1919) Albert Birkle, Under the Red Flags (1919)

Αυτή η μακρά πορεία
προς το θάνατο
πρέπει ν’ ανακοπεί
τα μαβιά
κατάμαυρα σημάδια της σκοτοδίνης
πρέπει ν’ αλλάξουν χρώμα

αυτή η απαρασάλευτη οδύνη
πάνω απ’ τις στέγες
των καρδιών μας
πρέπει να μεταλλαχτεί
σε εκρηκτική σκέψη
έμμονη και φλογερή
πυρωμένη
στο αμόνι της ταξικής πάλης
αναμενόμενη σαν ανατολή
καυτή σαν το δάκρυ
στο μάγουλό μας
μετά το μεροκάματο του τρόμου

αυτή η άγρια πορεία
προς το θάνατο
πρέπει να ανακοπεί
με μια θεσπέσια χαραυγή
των απόκληρων
με την κόκκινη ανάταση
της ψυχής
που δεν θα επιτρέψει
στα προοίμια της αδικίας
να γίνουν τόμοι αναλγησίας.

View original post


Leave a comment

So long Marianne

Τεος Ρομβος

SO LONG MARIANNE

του Τέου Ρόμβου

Βγαίνοντας από το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, οι κοινωνίες εκφράζουν ανοιχτά πλέον την πεποίθησή τους για την απαξία των κυβερνώντων.

Η τυπογραφία γίνεται ηλεκτρονική και απίστευτα πιο παραγωγική, επομένως και πιο φτηνή, περισσότερα κράτη επιτρέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των βιβλίων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ταυτόχρονα με τους διωγμούς του Μακαρθισμού, εμφανίζονται κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ξεφυτρώνουν οι πρώτοι μικροί εκδοτικοί οίκοι που τυπώνουν και διαθέτουν αυτόνομα τα βιβλία τους σε πανεπιστήμια, στους δρόμους, στις αγορές, στα μπαρ.

View original post 2,841 more words


Leave a comment

Το ποίημα της εβδομάδας

style rive gauche

Σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες που γυρνάς σπίτι παγωμένος, αλλά δεν σε πειράζει. Σε ζεσταίνουν οι εικόνες που είδες και τα συναισθήματα που έζησες. Κάτι τέτοιες μέρες είναι νομίζω οι καλύτερες για να γράψεις εσύ ένα ποιήμα και να εξυμνήσεις ότι όμορφο υπάρχει σε τούτο τον κόσμο. Πετάω λίγο στα σύννεφα, ε; Μάλλον πατάω είναι η κατάλληλη λέξη! Ο Στάθης Γουργουρής τα έγραψε καλύτερα από μένα όμως στο ποίημα του Απόκρισις.

Απόκρισις

Μου λένε
πως πετάω στα σύννεφα,
μα δεν έχουν ιδέα
πως πετάνε τα φύλλα
μεσημέρι στον ύπνο
πως πετάνε μεσάνυχτα
τα βήματα
ενός ερωτευμένου
πως πετάνε οι φόβοι
πάνω στα άγρια δενδρολίβανα
πως πετάει το αύριο
στη θάλασσα
και φεύγει.
Λάθος.
Δεν πετάω στα σύννεφα.
Πατάω στα σύννεφα.

View original post