agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Οι νεκρές γλώσσες, η κ. Ρεπούση και η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το σημερινό άρθρο θα έπρεπε να δημοσιευτεί χτες, αλλά επειδή με ταλαιπωρεί μια άτιμη ίωση τα ανακλαστικά μου είναι σαφώς αμβλυμένα. Σκέφτηκα μάλιστα να μη γράψω καν άρθρο, αλλά θα ήταν φυγομαχία για ένα γλωσσικό ιστολόγιο, να μη σχολιαστεί ένα θέμα στο οποίο άλλωστε έχουμε κατ’ επανάληψη αναφερθεί.

Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, “σάλο προκάλεσε” η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως “λεγόμενες νεκρές γλώσσες”) και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν…

View original post 1,197 more words


Leave a comment

Είν’ η ζωή διάολε

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Υπάρχει τόσο μεγάλη σύγχυση
γλώσσας εννοιών συναισθήματος
τόση διάζευξη πράξης και βούλησης
ασυνείδητου και συνειδητού
σε κάθε επίπεδο κοινωνικό σε κάθε τάξη και βαθμό
και κείνο που με σώζει είναι πως μιαν άσκηση απέκτησα με τον καιρό
που τους γρίφους λύνει στο δρόμο της σφίγγας στο μεγάλο χορό

Δεν με πτοούν τα λάθη ούτε ο αγώνας ξανά και ξανά
που της φτώχειας δεν κατάφερα να λύσω το μέγα δεσμό
Δεν είναι ο θόρυβος που αποσπά
Ούτε η λίμπιντος που με δένει και με τραβά
Δεν είν’ η αλήθεια που φευγάτη ξεφεύγει
στης τέχνης τη νόρμα ή στην κορδέλα της φόρμας
και που ποτέ δεν θα φτάσεις
αφού πλήρες το φως της θα φεύγει

Είν’ η ζωή διάολε που γλυκά σε κρατά
η ανάσα του Θέμη, της Λευτεριώς η μυρωδιά
κι η τέχνη που ταυτότητα δίνει κι αναφορά.

Στρατής Φάβρος, Άνοιξη 2017

Mellissini Vatana

View original post


Leave a comment

Stanley Miller: ο δημιουργός της αρχέγονης σούπας της ζωής και των αμινοξέων στο εργαστήριο

Physics4u's Weblog

Σαν σήμερα 7 Μαρτίου του 1930 γεννήθηκε ο Αμερικανός βιοχημικός, ο οποίος έκανε μια σειρά από διάσημα πειράματα που ξεκίνησαν το 1953, για να προσδιοριστεί η πιθανή προέλευση της ζωής από ανόργανες χημικές ουσίες από την μόλις σχηματισθείσα Γη. Γι αυτό δημιούργησε ηλεκτρικές εκκενώσεις (ήταν η προσομοίωση της αστραπής) μέσω μείγματος αναγωγικών αερίων, όπως είναι το υδρογόνο, η αμμωνία, το μεθάνιο και το νερό, που πιστεύεται ότι έχουν σχηματιστεί στις πρώτες στιγμές της αρχέγονης ατμόσφαιρα. Λίγες μέρες αργότερα η ανάλυση έδειξε ότι οι προκύπτουσες χημικές ουσίες περιλάμβαναν τη γλυκίνη και την αλανίνη, τα απλούστερα αμινοξέα, τα βασικά δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών. Άλλες προκύπτουσες ενώσεις ήταν η ουρία, οι αλδεϋδες και τα καρβοξυλικά οξέα. Έτσι, αυτή η «αρχέγονη σούπα» είναι η σημερινή αποδεκτή πιο πιθανή εξήγηση, αν και ατελής, για την προέλευση των πολύπλοκων οργανικών μορίων της ζωής.

42504_Stanley_Miller_largeStanley Miller (1930-2007)

View original post 1,020 more words


Leave a comment

Σαμαράς, Κώστας

Αέναη κίνηση-moto Perpetuo

Ο Κώστας Σαμαράς έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σ’ ένα έντονο φλερτ με τον κίνδυνο και την παραβατικότητα, διαπνεόμενος από αντιεξουσιαστική ιδεολογία -που είχε οδυνηρές συνέπειες για τον ίδιο. Το 2004 αποφυλακίστηκε με πολυετή αναστολή, έχοντας εκτίσει, συνολικά, δεκαέξι χρόνια ποινής, ανάμεσα σε πέντε αποδράσεις και μετά από εξήντα έξι δικαστικές αποφάσεις και είκοσι, συνολικά, χρόνια εμπλοκής με την παρανομία και το Σωφρονιστικό σύστημα. Το βιβλίο “Καταζητείται” κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999 από τις εκδόσεις “Οξύ”, ενώ εξέτιε ακόμη μέρος της ποινής του, και χαρακτηρίστηκε “εγχειρίδιο του ευδιάθετου κλέφτη” (Ν. Ντόκας, “Ελευθεροτυπία”), “γκαγκστερικό μυθιστόρημα, εφάμιλλο των καλύτερων δειγμάτων του είδους” (Φ. Φιλίππου, “Το Βήμα”) και “έργο ενός ιδιόρρυθμου ποιητή, με τον οποίο είμαι πλήρως αλληλέγγυος” (Η. Πετρόπουλος, “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”).

escaped

1. 26 Ιουνίου 1987

Στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρισας, ανάμεσα στα δυο κελιά, τον προθάλαμο και την τουαλέτα, υπάρχει ένας ακάλυπτος χώρος. Δεν μπορείς να πας πουθενά…

View original post 3,124 more words


Leave a comment

Γιώργος Ν. Οικονόμου: Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Γιώργος Ν. Οικονόμου: Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα

Απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Γιώργου Ν. Οικονόμου* «Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση», εκδ. Εξάρχεια 2016.

——————————– / ——————————–

1. Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΡΙΣΗ
1.1 Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 είναι ασφαλώς κρίση του καπιταλισμού και έχει τις αιτίες της στον τρόπο παραγωγής και διανομής των αγαθών, στον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις τράπεζες, στα ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ, στη χρεοκοπία της Lehman Brothers, και όσον αφορά την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση στην αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων ορισμένων χωρών (PIGS), στην έλλειψη Συνοχής της Ευρωζώνης κ.ά.1 Όμως, οι «εξηγήσεις» αυτές αποτελούν κατά κάποιον τρόπο ταυτολογία, διότι όλες λίγο-πολύ οι οικονομίες είναι καπιταλιστικές, τουλάχιστον στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Ασία, και από την εποχή του Μαρξ ακόμη…

View original post 1,897 more words


Leave a comment

Η έννοια της ζωής στο Σύμπαν

Physics4u's Weblog

Tο αν υπάρχει ζωή στο Σύμπαν, είναι ένα πρόβλημα που δύσκολα μπορεί να μελετηθεί και να λυθεί, γιατί παρουσιάζει αρκετές ιδιομορφίες. Προκειμένου να την αναζητήσουμε στα πέρατα της Δημιουργίας, θα πρέπει να γνωρίζουμε πώς είναι δομημένη αυτή η μορφή ζωής. Αρχικά υποθέταμε ότι θα πρέπει να είναι βιολογικά όμοια με αυτήν της Γης. Γνωρίζουμε όμως τι σημαίνει ζωή, έστω και στο γήινο πεδίο; Είναι η ζωή μια πολύπλοκη συναρμολόγηση ύλης ή υπάρχει και κάτι άλλο, μέσα και πάνω από αυτήν; Για παράδειγμα, ο βιοχημικός ορισμός της γήινης ζωής, ως ένα σύνολο νουκλεϊνικών οξέων, πρωτεϊνών και άλλων πιο σύνθετων μορίων είναι ουσιαστικά προσαρμοσμένος στα γήινα μέτρα. Άλλωστε, όπως αναφέρει σε άρθρο του (20 Iουλίου1997) ο αναπληρωτής καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης Λουκάς Bλάχος, «Στη μοντέρνα γλώσσα των μη-γραμμικών συστημάτων η ζωή είναι μια ξαφνική εμφάνιση οργάνωσης (τάξης) μέσα στο χάος, ένα φαινόμενο πολύ συνηθισμένο στα αριθμητικά μοντέλα πολύπλοκων συστημάτων».

ennoia-zvis

View original post 638 more words


Leave a comment

Μπάσης και στροφορμή

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

nugent-drawing-gumby-web

Ενώ κατερχόταν από την πλαγιά του Λόφου των Αξιωματικών, η ημιξεφούσκωτη λαστιχένια μπάλα, ακουγόταν ένα πλαφ πλαφ κάθε που έβρισκε λακκούβες με νερό, και άλλαζε κατεύθυνση, διατηρώντας πάντα την τροχιά της παραβολική, αλλά με βεληνεκή, που γίνονταν όλο και μεγαλύτερα, σαν όροι μιας αύξουσας γεωμετρικής προόδου. Ο ιδιοκτήτης της, Λαζάρου Αναστάσιος του Νικόλαου, απόλυτος φύτουλας και παππαδάκι, με γυαλιά σαν του Ωνάση κι ένα φρέσκο σπυράκι στο μεσόφρυδο, έχοντας προσφάτως συνέλθει από την καθημερινή πρωινή, αμαρτωλή του δραστηριότητα, στεκόταν στην κορφή απελπισμένος και έβριζε μέσα του, θεούς και δαίμονες, που μια φορά είπε να δοκιμάσει μια κατεβασιά μόνος του, και του πήρε ο διάολος και η βαρύτητα την μπάλα, οι δε οδηγοί των διερχόμενων οχημάτων έβριζαν τον ίδιο που έχασκε σαν χάνος στη μέση του δρόμου. Η μπάλα ενώ, σχεδόν μαγικά, την έβγαζε καθαρή σε κάθε διασταύρωση, στην προτελευταία πριν τη λεωφόρο, αλλάζοντας αλγόριθμο με μια εντυπωσιακή γκέλα στο αριστερό πεζοδρόμιο, …

View original post 563 more words


Leave a comment

Στέλλα Τσιρέκα: Δανεική ζωή

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

tsirekastella-daneikizoi-eikona-02

Στέλ­λα Τσι­ρέ­κα

 

Δα­νει­κὴ ζω­ὴ

 

k-kappa-somataΑΘΙΣΑΝ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ στὸ γω­νια­κὸ τρα­πε­ζά­κι δί­πλα στὴ τζα­μα­ρί­α ἡ μί­α ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη.

Τὸ λι­νὸ ἄ­σπρο τρα­πε­ζο­μάν­τι­λο μὲ τὸ δι­α­κρι­τι­κὸ λευ­κὸ κέν­τη­μα καὶ τὸ γα­ρύ­φαλ­λο στὸ πορ­σε­λά­νι­νο βά­ζο προ­σέ­δι­δαν τὴν ψευ­δαί­σθη­ση μιᾶς σπι­τι­κῆς ἀ­τμό­σφαι­ρας. Ἔ­τσι τὸ ἔ­νι­ω­θαν ἐ­ξάλ­λου καὶ οἱ δυ­ό τους αὐ­τὸ τὸ μι­κρὸ ἑ­στι­α­τό­ριο στὴν ἄ­κρη τοῦ πάρ­κου.

         Τὰ τε­λευ­ταῖ­α εἴ­κο­σι χρό­νια —τό­σα με­τροῦ­σε ἡ γνω­ρι­μί­α τους— τὸ ἐ­πι­σκέ­πτον­ταν κά­θε με­ση­μέ­ρι Πα­ρα­σκευ­ῆς. Τὸ τρα­πέ­ζι ἦ­ταν κρα­τη­μέ­νο πάν­τα γι’ αὐ­τὲς τὶς δυ­ό. Μό­νο γι’ αὐ­τὲς τὶς δυ­ό. Με­γά­λω­σαν μὲ τὸν ἰ­δι­ο­κτή­τη τοῦ μα­γα­ζιοῦ, ξε­προ­βό­δι­σαν τοὺς πα­λιοὺς ὑ­παλ­λή­λους καὶ ὑ­πο­δέ­χτη­καν τοὺς νέ­ους μέ­χρι ποὺ πά­λι­ω­σαν κι αὐ­τοί. Γεύ­τη­καν κά­θε πιά­το, ἤ­ξε­ραν ἀπ΄ ἔ­ξω τὴ μου­σι­κή, κά­θε ἦ­χος καὶ μυ­ρω­διὰ ἦ­ταν τό­σο γνώ­ρι­μα ὅ­σο καὶ τὰ σπί­τια τους.

         Γνω­ρί­στη­καν σὲ μιὰ πα­ρου­σί­α­ση βι­βλί­ου ἑ­νὸς πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νου συγ­γρα­φέ­α τὸν ὁ­ποῖ­ο καὶ φρόν­τι­σαν νὰ γνω­ρί­σουν καὶ προ­σω­πι­κὰ κι…

View original post 634 more words