agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Άρης Αλεξάνδρου, Το μαχαίρι

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το μαχαίρι

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Από τη συλλογή Ευθύτης οδών, Homo humanus (Απρίλης 1959) του Άρη Αλεξάνδρου

Translatum: Favourite Poetry / Άρης Αλεξάνδρου

View original post


Leave a comment

Μάριος Μαρκίδης, Παλιά νησιά

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Παλιά νησιά

Κάποτε βαρέθηκε και τα παλάτια
και τα αρώματα της Καλυψώς.
Τα βράδια προφασίζονταν πονόδοντο για να γλιτώσει από τα χάδια της.
Δεν ήθελε πια να ταξιδέψει
δεν είχε άλλα χρόνια να χαρίσει στη θάλασσα
μα το ξημέρωμα τον έβρισκε να φτιάχνει τις βαλίτσες του

για λίγα διψασμένα βράχια
για κάποιον ψόφιο σκύλο που τρέμει και τον ίσκιο του
για κάτι ψωρομάγαζα στην προκυμαία που τα σπάνε κάθε βράδυ οι μνηστήρες.

Από τη συλλογή Μετά είκοσι έτη (1985) του Μάριου Μαρκίδη

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

View original post


Leave a comment

Μάριος Μαρκίδης, Νανούρισμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Νανούρισμα

Έλα ύπνε που παίρνεις τα παιδιά και πάρε το
έλα γριά με τα φριχτά δόντια και πάρε το
έλα Τζον Σίλβερ
έλα άσπλαχνε Ιαβέρη
έλα Φου Μαντσού, Εμπενέζερ Σκρουτζ, σερίφη του Νότινγκχαμ
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα
ελάτε γαμώτο και πάρτε το

και μην το αφήνετε μέχρι το πρωί.

Από τη συλλογή Ποιήματα προτέρου εντίμου βίου (1989) του Μάριου Μαρκίδη

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

View original post


Leave a comment

T.W Adorno: Παραίτηση

Shades online

Μια απάντηση του T.W Adorno για τις κριτικές που δέχθηκε η Σχολή της Φρανκφούρτης για την στάση της απέναντι στην πολιτική και τα πρακτικά ζητήματα.

(Σ.τ.μ) Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από τον Theodor W. Adorno το 1968 και στην αυθεντική του μορφή εκφωνήθηκε στο γερμανικό ραδιόφωνο. Η μετάφραση γίνεται από το αγγλικό κείμενο όπως κυκλοφόρησε στο περιοδικό TELOSδέκα χρόνια αργότερα και παρατίθεται επίσης στο Critical Models: Interventions and Catchwords. Εδώ και λίγα χρόνια έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Πολιτικής Ομάδας Πλατύπους, όμως η μετάφραση εκείνη ήταν σε ορισμένα σημεία της είναι ιδιαίτερα προβληματική. Έτσι, η δουλειά που παρουσιάζεται εδώ δεν στηρίχτηκε στην προηγούμενη μεταφραστική προσπάθεια. Οι λέξεις που παρατίθενται στα αγγλικά εκφωνήθηκαν έτσι στο γερμανικό διάγγελμα.

Παραίτηση

T.W. Adorno

Εμείς, οι παλιότεροι εκπρόσωποι εκείνου που ονομάστηκε Σχολή της Φρανκφούρτης κατηγορηθήκαμε πρόσφατα και ανυπόμονα για παραίτηση. Η κατηγορία αναφέρει ότι είχαμε αναπτύξει στοιχεία μιας κριτικής…

View original post 2,524 more words


Leave a comment

Kenneth Rexroth, Τρία ποιήματα

To Koskino

Προπόρευση των Ισημεριών

Η στιγμή είχε έρθει, περπάτησα μέσα στου Φλεβάρη τη βροχή,
Το κεφάλι μου σαν όστρακο γεμάτο από τους ρυθμούς του.
Και γύρισα στο σπίτι τη νύχτα να γράψω για την αγάπη και τον θάνατο,
Την υψηλή φιλοσοφία, και του ανθρώπου τη αδελφοσύνη.

Μετά από μύχια γνωριμία μ’ αυτά τα πράγματα,
Στοχάζομαι τις αλλαγές των νερών,
Των λουλουδιών, των πουλιών, των λαγών, των ποντικών,
Κι άλλων μικρών ελαφιών
Που συμπληρώνουν του χρόνου την περιοδικότητα.

Και του σφυγμού μου τους καθυσηχασμούς.

***

Ο χρόνος είναι μια σειρά εγκλίσεων, είπε ο Μακ Τάγκαρτ

ΙΙΙ

Κουβέντα σ’ ενα σκοτεινό δωμάτιο
Πουλιά πετούν μες στoν συννεφιασμένο καθρέφτη
Και ποτέ δεν γυρίζουν πίσω
Ο καθρέφτης ξεφτίζει

ΙV

Χιλιάδες λευκά σκόρπια
Πέταλα πάνω στων ωρών τα ύδατα
Μουσική σεληνόφωτου κυματίζει τη θάλασσα
Κοινότοπα συναισθήματα
Στεναχώριες και φιλιά
Φωνές που τραγουδούν και φωνές
Πέρα στην ομιχλώδη ακτή
Γύρω από τις φωτιές των ξεβρασμένων ξύλων
Τραγουδούν…

View original post 163 more words


Leave a comment

Χλόη Κουτσουμπέλη, Ελένη

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ελένη

Ψάχνεις αδιάκοπα για την ωραία Ελένη,
χαμένη στην ομίχλη του παλιού,
χλωμή και όμορφη,
με ξέπλεκα μαλλιά,
δάχτυλα κρίνα,
και ψηλή κορμοστασιά,
γεμάτη πάθος να κλέβεται με τον ωραίο Πάρη,
να δίνεται, να χαίρεται,
κάθε φορά η Ελένη σου
άλλο πρόσωπο αποκτά, άλλο κορμί, άλλη χάρη,
μα εσύ ζεις μοναχά γι’ αυτήν
ερωτευμένος για πάντα, με το ποτέ του χρόνου,
και όμως πίσω, αιώνες μακρινούς,
πίσω από τον ίδιο τον καιρό
και πέρα από τους ανθρώπους,
σε μια Τροία μακρινή
με τείχη γκρεμισμένα
και αιμόφυρτα κορμιά παλικαριών,
μια κοπέλα κλαίει σε μια μοναχική αμμουδιά,
δεν είναι ωραία, δεν είναι άσχημη,
είναι μόνο η Ελένη,
που κλαίει μόνη
για τους άντρες που αγάπησε και έχασε.

Από τη συλλογή Η νύχτα είναι μια φάλαινα (1990) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

View original post


Leave a comment

Homero Aridjis, Τρία ποιήματα

To Koskino

Το αγόρι ποιητής

Ἐρωτήσεις

Πρέπει νὰ καταλήξω ν’ ἀποκοιμηθῶ μὲ Bach
ὅπως ὁ κύριος ποὺ ροχαλίζει στὴ συναυλία
ἐξουθενωμένος ἀπὸ μιὰ μέρα μὲ χρονοδιαγράμματα
ὡράρια καὶ λογαριασμοὺς
ἐξαντλημένος ἀπὸ μιὰ νύχτα σὲ μιὰ παράσταση;

Πρέπει νὰ εἶμαι σὰν τὸν ἔμπορο
μὲ τὸ μαγαζάκι ποὺ χρεωκόπησε
καὶ ποὺ τώρα ἄνεργος
νομίζει ὅτι εἶναι ἕτοιμος πιὰ νὰ πεθάνει;

ἢ πρέπει νὰ εἶμαι σὰν τὸν ἄρρωστο
ποὺ ἀπορρόφησε τὰ συμπτώματά του
μὴν ἀκούγοντας σινιάλα
σταλμένα ἀπὸ τὸ ὑπερπέραν;

ἢ σὰν τὸν θυρωρὸ
ποὺ ἀνοιγοκλείνει τὶς πόρτες γιὰ τοὺς ἄλλους
χωρὶς νὰ παρατηρεῖ ὅτι στὸ σπίτι του
ἀφήνει παραμελημένη τὴν ψυχή του;

ἢ νὰ εἶμαι πάντα αὐτὸ ποὺ εἶμαι
ἕνας ἄνθρωπος τῶν λέξεων;

***

Το Ποίημα

Στον Octavio Paz

Τὸ ποίημα στριφογυρίζει στὸ κεφάλι τοῦ ἀνθρώπου
σὲ κύκλους κοντινοὺς καὶ μακρινοὺς
Ὁ ἄνθρωπος τὸ ἀνακαλύπτει προσπαθεῖ νὰ τὸ κατακτήσει
ὅμως τὸ ποίημα ἐξαφανίζεται
Ὁ ἄνθρωπος φτιάχνει τὸ ποίημά του
ἀπ’ ὁ,τιδήποτε μπορεῖ ν’ ἁρπάξει

View original post 128 more words


Leave a comment

Ο Μποστ για τον θάνατο της Μέριλιν Μονρόε, πριν από 55 χρόνια

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Στο ιστολόγιο έχουμε παρουσιάσει πολλά σκίτσα του, σχεδόν πάντα σχολιασμένα ώστε να αναδεικνύουμε στοιχεία της επικαιρότητας που δεν είναι γνωστά στον σημερινό αναγνώστη.

Από το 2014 ως το 2016 παρουσίασα σκίτσα του Μποστ που σχολίαζαν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια (εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς). Το καλοκαίρι του 2016 η επετειακή αυτή σειρά πήρε τέλος, αφού ο Μποστ, κουρασμένος από την καθημερινή δουλειά της εφημερίδας, είχε σταματήσει τη συνεργασία με την Αυγή στα τέλη Ιουλίου του 1966 και είχε αφιερωθεί στο μαγαζί του («Λαϊκέ εικόνε», στην οδόν Ομήρου). Ύστερα ήρθε η δικτατορία.

Στα τέλη Ιουνίου μήνα παρουσίασα ένα σκίτσο του Μποστ που αναφερόταν σε ένα γεγονός που συνέβη τέτοιες μέρες πριν από 55 χρόνια, το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που είχε έρθει στην επιφάνεια το 1962, το λεγόμενο «σκάνδαλο Πεζόπουλου». Σήμερα θα δούμε…

View original post 610 more words


Leave a comment

Μάνος Ελευθερίου, Σαν τους σοβάδες

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σαν τους σοβάδες

Σαν τους σοβάδες πέφτει ο ουρανός.
Έρχονται τα άγρια χρόνια.

Σφαλιστείτε.

Από τη συλλογή Τα όρια του μύθου (1975) του Μάνου Ελευθερίου

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

View original post