agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Ορέστης Αλεξάκης: [Πασχίζω ν’ αποτραβηχτώ…]

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σταύρος Σιόλας & Μάνος Ελευθερίου, Σε άδειο θέατρο
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Πάντα κάτι μένει (2008))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Πασχίζω ν’ αποτραβηχτώ

στις πιο μικρές μου ανθρώπινες διαστάσεις
μέσα στο σώμα να
συμπυκνωθώ
σε μια γλυκιά παραδοχή
και μια
γλυκύτερη παραίτηση
να κλείσω
της έγνοιας το βιβλίο
και ν’ αφεθώ
γαλήνιος
στων πραγμάτων τη ροή

λησμονημένος θεατής
σκιών
ατάραχος ακροατής
ψιθύρων
ανέπαφος από τον κραδασμό
της τύρβης ή της μέριμνας το φόρτο
χωρίς την πίκρα της φθοράς ή της ελπίδας
το τρέμισμα

χωρίς ιδιοκτησία

πάρεξ ένα λευκό κλαδί ασφοδέλου
κι ένα χαμόγελο τεφρό
που θα φεγγίζει
στάχυ σιωπής
στο τόξο των χειλιών μου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

View original post


Leave a comment

Linda King, Αυτόχειρες

To Koskino

Ο Μπέρυμεν πήδησε από μια γέφυρα
Ο Χεμινγουέι το ’κανε με μια καραμπίνα
Η Τζάνις Τζόπλιν με μια σύριγγα
Η Μέριλυν Μονρόε κατάπιε χάπια
Κι ο Τζέιμς Ντην χρειάστηκε ένα σπορ αμάξι

Ο άντρας της Εύας κρεμάστηκε στο γκαράζ
τη μέρα των γενεθλίων της, αυτό ήταν το
δώρο του. Όταν εκείνη άνοιξε την
πόρτα του γκαράζ, κατάλαβε ότι
για πρώτη φορά στη ζωή της έπρεπε
να παρκάρει τ’ αμάξι στο δρόμο.

Ο Ντάρβιν Μάρτιν το έκανε
με μια σφαίρα των 22 χιλιοστών,
μάτωνε σαν χοίρος που τον σφάζανε,
είπε στη μάνα του να τον πάει στο σπίτι του αδελφού του
που είχε μια κυνηγετική καραμπίνα
να του ρίξει τη χαριστική βολή.

Η φιλενάδα μου το προσπάθησε με ασπιρίνες
γιατί ο γκόμενος δεν ήθελε να την παντρευτεί,
και την παντρεύτηκε,
τώρα εκείνη πάει και ξενογαμιέται.
Ο Ντόουν μ’ έχει πάρει τουλάχιστο πέντε φορές τηλέφωνο
για να με αποχαιρετίσει τελεσίδικα.
Δύο ερωτευμένα…

View original post 311 more words


Leave a comment

Βόρεια Εύβοια: Τα ορυχεία που έγιναν… μαγευτικές λίμνες

dasarxeio.com

Ένα υπέροχο τοπίο σε απόσταση μόλις δυο ωρών από την Αθήνα, στη Βόρεια Εύβοια. Στο Μαντούδι. Μαγευτικές λίμνες μέσα στα βουνά! Εκεί που εδώ και δεκαετίες η περιοχή θύμιζε σεληνιακό τοπίο με τους γιγαντιαίους «κρατήρες» από την εξόρυξη λευκόλιθου από το συγκρότημα Σκαλιστήρη, σήμερα η φύση μεγαλουργεί. Όχι μόνο έχει επουλώσει τις πληγές της, αλλά έχει δημιουργήσει μια πραγματική «ζωγραφιά» από 12 λίμνες.

View original post 356 more words


Leave a comment

Οι Διδυμίδες τα πιο θεαματικά πεφταστέρια έρχονται το βράδυ της Τετάρτης

Physics4u's Weblog

Το βράδυ της Τετάρτης 13 Δεκεμβρίου και ξημερώματα 14 Δεκεμβρίου, θα είναι το μέγιστο μιας πολύ όμορφης βροχής των Διδυμίδων. Των μετεώρων που φαινομενικά δείχνουν να πέφτουν απ’ τον Αστερισμό των Διδύμων, αλλά η προέλευση τους είναι ο Αστεροειδής 3200 Φαέθων (Phaethon). Στον αρχαίο μύθο ο Φαέθων ήταν ο γιος του Ήλιου και δεν μπόρεσε να πετάξει σωστά το άρμα του πατέρα του οπότε ο Δίας αναγκάστηκε να τον κεραυνοβολήσει, Κάπως έτσι και ο αστεροειδής αυτός πηγαίνοντας κοντά στον “πατέρα του” τον Ήλιο, σαν χιονόμπαλα που είναι, μας αφήνει τα υπολείμματα του το οποία πλησιάζουν την Γη με ταχύτητα 126.000 km/h, φυσικά όχι για να μας κάψει αλλά για να τα δούμε να καίγονται καθώς εισέρχονται στην ατμόσφαιρα.

gem

View original post 395 more words


Leave a comment

Μάνος Χατζιδάκις, Το πάρτι (με τον Δημήτρη Χορν)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το πάρτι

Μουσική & στίχοι:Μάνος Χατζιδάκις
Τραγούδι:Δημήτρης Χορν & Μάρω Κοντού
Δίσκος:Οδός ονείρων(1962) [από την ομότιτλη και θρυλική πλέον μουσική παράσταση την ίδια χρονιά]

Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα ’θελε να ζει
γιατί τ’ όνειρο είναι μια στιγμή
κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ’ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε
μαζί μ’ εμάς και τα όνειρά μας
μαζί μ’ εμάς και τα παιδιά μας

Γι’ αυτό ένα πάρτι σ’ αυτό το δρόμο
είναι κάτι πιο λυπητερό κι απ’ το θάνατο
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού
ένας σκύλος που απορεί
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της
ένας κρυφός αναστεναγμός
έν’ αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει ν’ αγγίξει
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα…

View original post 184 more words


Leave a comment

Γιώργος Ιωάννου, Το κέρδος

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το κέρδος

Καμιά φορά ζηλεύεις κάτι πρόσωπα
που δε σ’ αφήνουν ούτε ν’ αναπνεύσεις,
μόνο επιμένουν να σου δείχνουν την ασκήμια σου,
τη μαλθακότητα που πάντα σε προδίδει.

Μα όταν τύχει να μιλήσουν και δε φωτιστούν,
όταν το στόμα τους, τα δόντια τους προβάλλουν,
όταν κουτσαίνουν, όταν, τέλος, βρεις κάποιο ελάττωμα
με πόση περιφρόνηση επαναπαύεσαι, τι θρίαμβος!

Θαρρείς πως κάτι κέρδισες εσύ ο ίδιος.

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963) του Γιώργου Ιωάννου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Ιωάννου

View original post