agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Η βουή

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Η βουή απ’ τις φωνές εσκέπαζε κάθε φωνή
και μία λύπη που αιτία κρυμμένη κουβαλούσε σαν πληγή
του έδενε θαρρείς για πάντα γνώμη και φωνή
και στέκονταν εκεί στην κοίτη παγωμένη
τα παγωμένα χέρια τα νύχια τα αρθριτικά 
να στέκει άλαλος γι’ άλληνε μια φορά
εκεί ακίνητος μουγκός και σαστισμένος
μπρος στις αλήθειες που άλλες κρύβονταν
κι άλλες περιπαικτικά γελούσαν
μέσα απ’ του κόσμου τη θωριά

View original post


Leave a comment

Για τη νέα χρονιά..

για τη φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Άλλη μια πολύ κακή χρονιά έφυγε, άλλη μια ήρθε πολύ δυσοίωνη κι αυτή καθώς φαίνεται. Τι είχαμε το ’18; Πολέμους, δολοφονίες αθώων, ρατσισμό, άνοδο του φασισμού σε όλα τα επίπεδα. Γι’ αυτό κρατήστε καθαρό μυαλό, δύναμη και ετοιμότητα για ν’ αντιμετωπίσουμε όλα όσα προμηνύονται. Κρατήστε ψηλά το Α κεφαλαίο. Το Α της αλληλεγγύης, της αδελφοσύνης , της αγάπης, της αξιοπρέπειας.. Και πάνω από όλα κρατήστε δυνατή τη φωνή σας. Μιλάτε παντού και πάντα, δεν μας παίρνει άλλο.

αδελφοσύνη, 3

βροντοχτυπάει την πόρτα μας
ο θάνατος στο λέω για τελευταία φορά
δεν έχει τόπο εδώ για διακοσμητικά φυτά
δεν έχει χρόνο για συστάσεις
κι αυτό το διψασμένο χέρι
που σου απλώνω αδίσταχτα
σφίξτο αν θέλεις στη γροθιά σου
ή ζέστανέ το με το χνώτο σου
κι αν λείπουν νύχια
αν λείπουν δάχτυλα ολόκληρα
δικαίωμα δεν έχεις να το αρνηθείς

Τόλης Νικηφόρου.

Με τη φωτιά στα μάτια 1982.

View original post


Leave a comment

σύννεφο με παντελόνια.

για τη φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

παραθέτω ένα απόσπασμα που μου αρέσει ιδιαίτερα, από το σύννεφο με παντελόνια του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου.

Εμείς

οι κατάδικοι της πολιτείας των λεπρών

όπου η βρώμα κι ο χρυσός γαγγραίνιασαν τη λέπρα

Εμείς

είμαστε πιο καθάριοι κι απ’ το κρούσταλλο της Βενετιάς

που το ξεπλύνανε μαζί κι οι θάλασσες κι ο ήλιος.

Στα παλιά μας τα παπούτσια κι αν δε βρίσκονται

στους Όμηρους και στους Οβίδιους

ανθρώποι σαν κι εμάς, βλογιοκομμένοι απ’ την καπνιά.

Εμείς

καθένας από μας,

κρατάμε μέσα στη γροθιά μας

τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος.

… … … … …

Εγώ που η σύγχρονη γενιά μου γέλασε κατάμουτρα,

διακρίνω αυτόν που φτάνει μες απ’ τις οροσειρές του χρόνου,

διακρίνω αυτόν που κανένας δε βλέπει.

Εκεί που τ’ ανθρώπινο βλέμμα τσακίζεται ανήμπορο,

βλέπω να καταφτάνει

των πεινασμένων στρατηλάτης

φορώντας το ακάνθινο στεφάνι της επανάστασης

το 1916.

Κι ανάμεσά μας είμαι εγώ

ο Πρόδρομός του,

κι…

View original post 60 more words


Leave a comment

Βασίλης Ραϊκόφτσαλης, Το ποίημα έφεραν οι γλάροι

To Koskino

τη γέφυρα καθώς διέσχιζες
τρεις μαύρες γάτες είδες
και σε τρόμαξαν
μες τ’΄όνειρο
πρωί ‘που χρύσιζε το κόκκινο

‘ς τη γέφυρα του Γαλατά
το καλοκαίρι ‘που μας έφυγε
δώδεκα ‘μάτια, φίλε, είχε ο θάνατος
γαλήνης
και την οδό Φορμίωνος
μες τις παλάμες του

για σενα – νοτισμένες.

View original post