agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


1 Comment

Άσυλο

milenaphotopoetry

Κάποτε σου πα
θα φυσήξω με μια χορτασμένη εκπνοή
τις ζώσες από τις μνήμες μου
σε μια βαλίτσα
με κρυπτογραφημένο λουκέτο

Θα χειμάσω είπα
στους τόπους
που έχω θάψει τα κόκκαλα επιβίωσης
Όταν οι ώρες θα χαμηλώνουν
θα καβαλάω τις ράχες τους
και θα πετώ μ άδειο φλασκί
για τις ζεστές χοάνες του Καυκάσου
Άλλοτε σφηκιάρης
κι άλλοτε μια λιμόζα με απαλά νύχια
που πάντα ανήσυχα θα φέρομαι
όταν οι μέρες μου γεμίζουνε ορμόνες

Εγώ
μαζί με την βαριά μυρωδιά της στεφανωτής
την κυριακάτικη μπάντα
και τον αζύγιστο ορίζοντα
συντεταγμένοι 
όλοι μας 
στο βορεινό παράθυρο

Σάμπως μου χλόμιασες θαρρώ

Ξέρω
ένα μικρό λάθος είν αρκετό
Να συγγενέψω 
μ όσους κατέχουνε οφφίκια
για συγχωρεμένους έρωτες
Να μη προλάβω ν απογδύσω 
τη γη μου 
από τα δόκανα
και οι οπλές μου να ματώνουν

Να απαντέχω

Ένα ΑΣΥΛΟ
Μιά χτεσινή άνοιξη 
Ένα ταξίδι χτεσινό 
Έναν επίλογο 
Βαμμένο 
Με ιλιγγιώδες κόκκινο 
_____________________________________

View original post


Leave a comment

Νέα εποχή

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΕΛΕΣ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – 21 Μαρτίου 2021

Νέα εποχή

Σφάλισαν τα φτωχομάγαζα

οι τσαγκάρηδες

που με τις πρόκες

ανάμεσα στα δόντια

με το ρυθμικό χτύπο

του μικρού σφυριού

και το πινέλο με τη βενζινόκολλα

γιάτρευαν τις πληγές

στα τρύπια μας παπούτσια

από το τρεχαλητό

πάνω στα κοφτερά χαλίκια

του χωματόδρομου

τώρα τα παιδιά

τριγυρνούν με πόδια γυμνά

στις γκρίζες λεωφόρους

σπρωγμένα από χέρια αδίστακτα

θέαμα κοινό σε μάτια αδιάφορα

με βλέμματα αμέριμνα και απλανή

σώπασαν

οι στεντόρειες φωνές

των πλανόδιων παπλωματάδων

που με το μαγικό δοξάρι τους

αφράτευαν το μπαμπάκι

των παιδικών μας ονείρων

και το ‘ραβαν σφιχτά

στις απόκρυφες πτυχές

της πανσέληνης αθωότητας

τώρα τα παιδιά

γέρνουν ανέλπιδα

σε αποκαμωμένα προσκέφαλα

ζυμωμένα με λάσπη και σκόνη

στα κακοτράχαλα μονοπάτια

της άτακτης φυγής

ούτε μπαλωματής

απόμεινε κανένας

όπως τότε, έτσι και τώρα

με κουρέλια πολύχρωμα

απ’ των χορτάτων τ’ αποφόρια

να φράξει τις χαραμάδες

στα τριμμένα πανωφόρια

της καρδιάς μας

View original post 44 more words


Leave a comment

Θεόδωρος Μπασιάκος, Θα μπορούσε να είναι έτσι

To Koskino

Θα μπορούσε να είναι έτσι:
Να ’χω δουλειά
Αυτό μονάχα
Ν’ αμείβομαι,
το βασικό
Να μπορώ απλώς να επιστρέφω κάθε μέρα
κατάκοπος στο καμαράκι
με το μεροκάματο στην τσέπη
και μ’ ένα λουλούδι για την καλή μου
Η αγκαλιά της να ’ναι η ξεκούρασή μου
ο έρωτάς της η ανάσα μου
Κι αύριο
ξανά
πάλι μια από τα ίδια
με μικρές παραλλαγές
ας πούμε: αντί λουλούδι, λουκούμια
ή ένας δίσκος τζαζ…
Τις Κυριακές, απόδραση, στο κύμα, στο ταβερνάκι
Τη μέρα του συλλαλητηρίου, στο συλλαλητήριο…

Χιονίζει σήμερα.
Δεν έχω μία.
Ούτε λουλούδι ούτε λουκούμι
Κάνω όνειρα «μικροαστικά»
Κι έτσι μου ’ρχεται να κλάψω-
δεν ξέρω αν
από απελπισία; ή απ’ την ομορφιά όλης αυτής της απλότητας;

View original post