agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Γιώτα Ἀναγνώστου: Ἡ ἐφημερίδα δὲν ἀφήνει χνούδι

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Γι­ώ­τα Ἀ­να­γνώ­στου

Ἡ ἐ­φη­με­ρί­δα δὲν ἀ­φή­νει χνού­δι

ἀ­φι­ε­ρώ­νε­ται στὴ Μ.Χ. ποὺ τὸ ἐ­νέ­πνευ­σε

Α ΜΠΟΡΟΥΣΕ νὰ εἶ­ναι ἡ κυ­ρί­α Ντά­λο­γου­ε­ϊ, ποὺ δρα­πέ­τευ­σε ἀ­πὸ τὸ βι­βλί­ο τῆς Βιρ­τζί­νια Γοὺλφ καὶ βγῆ­κε γιὰ τὴν κα­θη­με­ρι­νή της τσάρ­κα. Ἡ θη­λυ­κὴ ἐκ­δο­χὴ τοῦ Λε­ο­πόλ­δου Μπλούμ. Συ­νο­πτι­κό­τε­ρη καὶ γο­η­τευ­τι­κό­τε­ρη. Ἀ­πο­λύ­τως ἀ­κα­τάλ­λη­λη γιὰ ὅ­σους μὲ τὰ βι­βλί­α ἐ­πι­θυ­μοῦν νὰ ἀν­τι­κα­τα­στή­σουν τὰ βα­ρά­κια τοῦ γυ­μνα­στη­ρί­ου καὶ γιὰ τοὺς ἄλ­λους ποὺ δὲν θὰ δί­στα­ζαν νὰ ἀ­ρά­ξουν στὴν πα­ρα­λί­α μὲ τὸν «Ὀ­δυσ­σέ­α» στὰ γλι­στε­ρὰ ἀ­πὸ τὸ ἀν­τη­λια­κὸ χέ­ρια καὶ τά­χα δὲν προ­σέ­χουν ὅ­λη τὴν ἐ­κτε­θει­μέ­νη γύ­μνια. Τό­σο ἀ­πορ­ρο­φη­μέ­νοι στὴν ἀ­νά­γνω­ση. Τρύ­πω­σε ἡ Βιρ­τζί­νια στὸν λο­γο­τε­χνι­κὸ κα­νό­να τὸν ἀν­δρο­κρα­τού­με­νο. Εἶ­χε φαί­νε­ται δι­κό της δω­μά­τιο. Ἔ­σκα­σε ὁ ἀ­νυ­πέρ­βλη­τος ὁ Τζό­υς ἀ­π’ τὸ κα­κό του ποὺ δὲν θὰ εἶ­ναι μό­νος νὰ ἀ­πο­λαμ­βά­νει τὶς δάφ­νες τοῦ βι­βλί­ου ποὺ ὅ­λοι ξέ­ρουν καὶ κα­νεὶς δὲν ἄν­τε­ξε νὰ τὸ τε­λει­ώ­σει.

        Αὐ­τὴ δὲν ἦ­ταν ὁ Λε­ο­πόλ­δος Μπλούμ. Θὰ μπο­ροῦ­σε ὡ­στό­σο νὰ εἶ­ναι ἡ…

View original post 395 more words


Leave a comment

Κατάρτια

milenaphotopoetry

Θα δανειστώ,

ως το πρωί αν χρειαστεί,

τα βράγχια της νύχτας.

Βαριές ανάσες θ’ αργοσέρνω,

σε ντόκους πολυσύχναστους,

ως την προβλήτα εκείνη,

που μ’ αλαφρώνει να κρεμνώ,

τα κρίματα,

γυμνά,

πόδια ξυπόλητα.

Να σπάει της ψυχής μου ο υμένας,

ν’ αποστραγγίζει η παρθενιά,

κι ένα κοπάδι κέφαλοι,

περαστικοί,

να μαλαγρώνουν,

γύρω από τ’ άλλοθι.

Κατάρτια,

της μέρας κρίματα,

χρέη μικρά,

πάθη μικρά,

μικροί της αυταπάτης καλικάντζαροι,

τις διασταλμένες απ το σκοτάδι κόρες μου να ξεγελούν,

άδεια απόπλου,

από την μέρα μου να παίρνουν,

στα μύχια Βατερλό μου ,

δεσμούς εξ αίματος ν’ απομυζούν.

Κατάρτια, κρίματα.

Ραβδιά πυρακτωμένα,

σ’έναν στρατό ταγμένα,

για το μεγάλο μάτι του Πολύφημου Ουρανού.

Γονάτισα κι απόψε.

Πού να φορτώσω τον κανόνα,

του 12 των ρολογιών.

Στης μέρας μου τα ορφανά,

στα τεθλασμένα είδωλά τους ,

συσσίτιο μοιράζω,

ενός Λυπάμαι..

ενός Πώς παρασύρθηκα..

Πώς σκίρτησα σε μια δαγκωματιά ελπίδας…

εγώ…

ο πειρατής μονόφθαλμος…

View original post


Leave a comment

Γιώργος Λίλλης, Δημιουργική γραφή

To Koskino

Φωτογραφία Δημήτρη Χαρισιάδη (1956)

Ένα σονέτο γράψτε
για τις άδειες παιδικές χαρές
για τις μασέλες και τις πατερίτσες
για εκείνον που τρώει τα νύχια του
για λεκέδες και ραγισματιές
για τρελάδικα και ανάποδους σταυρούς
για ράμματα στο κεφάλι
και ακρωτηριασμένες κλειτορίδες
για νεκροτομεία και άδεια βλέμματα
για αδέσποτους ανθρώπους
για χωματερές και ορφανοτροφεία
για παχύσαρκα κατοικίδια
και ηλικιωμένους που ψάχνουν στους κάδους
για πληγές που δεν επουλώνονται
για το ροχαλητό και τα φτερνίσματα
για τον χαμηλοτάβανο ουρανό των υπογείων
για τις αφισοκολλημένες αναγγελίες θανάτων
και τις χαραγμένες αγάπες σε παγκάκια
για γεμάτα ψυγεία και ξεχειλισμένες αποχετεύσεις
και για ρούχα που δε θα φορεθούν ξανά
για μυγοσκοτώστρες και περίστροφα
για τα γερασμένα χέρια που χαϊδεύουν ένα μωρό
Ένα σονέτο γράψτε

*Από τη συλλογή “Ο άνθρωπος τανκ”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

View original post


Leave a comment

Αφηγήσεις #22 “Στην μνήμη της μητέρας μου Frida Wenig (Berliner) Μαυράκη 1911 – 1999.”

© copyright Iris Mavraki

Ένα ταξίδι hommage στον τόπο που γεννήθηκε η Frida. Στην Βιέννη, στον δρόμο, στο σπίτι που έζησε με τους γονείς της, τους παππούδες μου τον Hermann και την Paula, την αδελφή της την Frances, τα περισσότερα χρόνια μέχρι το 1938, και το 1940 οι γονείς της. Πάντα ήθελα να πάω, να νοιώσω όλα εκείνα τα συναισθήματα, τις καλές στιγμές που πέρασαν αλλά και τα πέτρινα εκείνα χρόνια, στο τελευταίο για πολλούς κεφάλαιο, στην κορύφωση ενός δράματος που παρόμοιο δεν έχει υπάρξει στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Εφτασα βράδι και με περίμενε ο οδηγός του ταξί με μια ταμπέλα με το όνομα μου και αφού πήρε την βαλίτσα μου προχωρήσαμε προς την έξοδο. Αγέλαστος, ευγενικός και τυπικός, ανέκφραστος, με άφησε στο ξενοδοχείο και αφού αλληλοευχαριστήσαμε ο ένας τον άλλον, έφυγε.

Η διαδρομή μέχρι εκεί, περνούσε μέσα από όλη την βιομηχανική περιοχή της Βιέννης με ατέλειωτα φουγάρα και καπνούς…

View original post 1,060 more words


Leave a comment

Σχόλιο σχετικά με την εκδίωξη γονιών Ρομά μαθητών από την παρέλαση της Θεσσαλονίκης.

Ένα άρθρο που αποκαλύπτει τη ρατσιστική δράση της δημοτικής και αστυνομικής αρχής και παραθέτει το ιστορικό πλαίσιο βάσει του οποίου (πρέπει να) υπαγορεύεται η ζωή των κοινοτήτων Ρομά στην Ευρώπη μετά τον Β΄ΠΠ, δεν θα μπορούσε παρά να πάρει και τα δικά μας εύσημα. Ωστόσο οφείλουμε να καταδείξουμε τον πυρήνα του ρατσισμού: την εθνική ιδεολογία που ιστορικά έχει επιβάλλει στους πληθυσμούς που πληρούν τις προϋποθέσεις, η ελληνική αστική τάξη.

Οι Ρομά αποτελούν εμπόδιο για την πλήρη και ελεύθερη έκφραση της ελληνικής εθνικής συνείδησης γι’ αυτό απομακρύνονται από τον χώρο της παρέλασης.

Η παρέλαση αναπαριστά την προέλαση του ελληνικού στρατού και συμβολίζει όλες τις βίαιες (και ατελείς) προσπάθειες του ελληνικού κράτους για ομογενοποίηση του πληθυσμού του.

Ο Έλληνας φασίστας δεν αντέχει, ιδιαίτερα τη μέρα του “ΟΧΙ”, να συνειδητοποιεί ότι ο “τρίτος ελληνικός πολιτισμός” δεν θα έρθει ποτέ και ξεσπάει στους Ρομά.

View original post


Leave a comment

Κάτω από το φασισμό

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Κάτω από το φασισμό

Της Λιζ Ουίλλιζ
 

Υπήρχαν όμως στη Φασιστική Πλευρά και γυναίκες που δεν ήταν εξαπατημένες ή πειθήνιες βοηθοί. Η Φάλαγγα περιλάμβανε γυναικείες κινήσεις· οι Καρλιστές και η Φάλαγγα περιλάμβανε γυναικείες ενώσεις και η Ναζιστική  Οργάνωση Γυναικών  ήταν δραστήρια στην Ισπανία. Η Πιλάρ Πρίμο ντε Ριβέρα διακρινόταν για τη δράση της σε μια από τις φατρίες που εναντιώνονταν στο Φράνκο στα πλαίσια της «ιδεολογικής ποικιλίας» του Εθνικιστικού Στρατοπέδου και διεύθυνε τη Κοινωνική Βοήθεια που ιδρύθηκε το 1936 από τη χήρα ενός Φαλαγγίτη ηγέτη. Αυτή η οργάνωση επιστράτευε γυναίκες για κοινωνική εργασία· όλοι οι οικονομικοί της πόροι προέρχονταν από Φαλαγγίτισες. Αργότερα θεσπίστηκε επίσημα η κοινωνική υπηρεσία για γυναίκες από 17 μέχρι 35 ετών. Θεωρητικά η συμμετοχή ήταν εθελοντική. Απαραίτητες προυποθέσεις για να δώσει μια γυναίκα εξετάσεις και να προσληφθεί σε διοικητική θέση ήταν μια εξάμηνη – τουλάχιστον – διαρκής υπηρεσία ή έξι διαδοχικά διαστήματα διάρκειας τουλάχιστον ενός μήνα. Εξαιρούνταν…

View original post 938 more words