agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

ΤΟ ΑΣΤΡΟ.

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

IMG_8855

Το ξανθό κεφάλι της

τα ξεβαμμένα χείλια της

η σιωπή της

και λίγο σάλιο που έτρεχε

από το άστρο

το σφύριγμα

το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε

το μάτι του

κι έβλεπε τον Ουρανό

κι έλεγε:

Θα τόνε κάψω!

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

View original post

Advertisements


Leave a comment

Ελιζέ Ρεκλύ. Ένας αναρχικός και λόγιος

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Ελιζέ Ρεκλύ. Ένας αναρχικός και λόγιος

του ΜΑΞ ΝΕΤΤΛΑΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Τροπή
σελ. 367

«Γι’αυτό ακόμα πάντα, και σήμερα περισσότερο από ποτέ, η εξέταση της ζωής αυτών που διαποτίζονται με τις πιο καθαρές μορφές ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τις πραγματοποιούν αν είναι δυνατό στην ίδια τους την ζωή έχει ιστορικό και υποδειγματικό ενδιαφέρον και δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου ως προσωπολατρία. Αφηγούμενος εδώ τη ζωή του Ελιζέ Ρεκλύ με πολλές λεπτομέρειες, και το κάνω αυτό με ειλικρινή θαυμασμό και σεβασμό γι’ αυτόν τον σπάνιο άνθρωπο, θα ήθελα με αυτό επίσης να υποδεικνύω συνεχώς τις δυνατότητες ανάπτυξης και δράσης, οι οποίες βρίσκονται μέσα σ’ όλους μας και τις οποίες θα έπρεπε να αφυπνίσουμε, όπως κατάφερε να το κάνει ο Ρεκλύ ο οποίος, ελευθερωνόμενος πνευματικά από πολύ στενές συνθήκες, δημιούργησε γύρω του μια ατμόσφαιρα ελευθερίας και ανθρώπινης καλοσύνης και αλληλεγγύης. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, αρκεί…

View original post 1,519 more words


Leave a comment

note #50 Για τους εραστές…

Ο έρως είναι ο αδιάλλακτος εχθρός της επικρατούσης λογοκρατίας, διότι οι εραστές δεν συντηρούν και δεν προστατεύουν ούτε τους εαυτούς τους ούτε την συλλογικότητα. Απαρνούνται τους εαυτούς τους· και είναι για αυτόν τον λόγο που η οργή επισωρεύεται πάνω τους. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα πέθαναν συγκρουόμενοι με την κοινωνία σε όσα αυτή η κοινωνία διακήρυσσε. Παραδίδοντας άλογα τον εαυτό τους ο ένας στον άλλον, υποστήριξαν την ελευθερία του ατόμου εναντίον της κυριαρχίας του κόσμου των πραγμάτων. Αυτοί οι οποίοι «μολύνουν την φυλή» στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία παραμένουν πιστοί στη ζωή και στο θάνατο εκείνων των εραστών.

Max Horkheimer Το τέλος του Λόγου (αποσπάσματα)

View original post


Leave a comment

Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα

antisystemic

22516960019

Το 1946 ο Βίκτωρ Κραβτσένκο, υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος του σοβιετικού καθεστώτος, λιποτάκτησε από την ΕΣΣΔ. Πέρασε στην Δύση κι έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο “Διάλεξα την Ελευθερία”, όπου περιέγραφε με μελανά χρώματα την καθημερινή ζωή ενός γραφειοκράτη στην ΕΣΣΔ, τις καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις και την καταθλιπτική ανελευθερία που επικρατούσαν στην σοβιετική κοινωνία. Οι δυτικοί τον χρησιμοποίησαν σαν δώρο θεού στην προπαγάνδα τους κατά του ανατολικού μπλοκ. Αυτό το υψηλόβαθμο στέλεχος του σοβιετικού μηχανισμού ήταν λίρα εκατό για τους ορκισμένους εχθρούς του καθεστώτος του υπαρκτού. Το βιβλίο του έγινε μπεστ-σέλερ κι επανεκδόθηκε 4 ή 5 φορές, ο Κραβτσένκο συρόταν απο (ραδιοφωνική) εκπομπή σε εκπομπή και είχε γίνει σχεδόν διάσημος. Όμως, ο Κραβτσένκο, δεν ήταν ένας οπορτουνιστής που κοιτούσε να εκμεταλλευτεί την πολιτική του κατάσταση σαν αντιφρονούντα για να εξασφαλίσει χρήμα και δόξα. Ήταν ένας πραγματικός ιδεολόγος σοσιαλιστής, που είχε λιποτακτήσει για λόγους αρχής. Πίστευε βαθιά στα ιδανικά της δικαιοσύνης, της αυτονομίας…

View original post 181 more words


Leave a comment

Στο όνομα των απελπισμένων μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Στο όνομα των απελπισμένων μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε



Χθες βράδυ στο σινεμά. Όλο πολεμικά έργα, ένα πολύ καλό, έδειχνε ένα πλοίο γεμάτο πρόσφυγες που βομβαρδιζόταν κάπου στη Μεσόγειο. Οι θεατές διασκέδαζαν πολύ με τα πλάνα ενός μεγαλόσωμου, χοντρού ανθρώπου που προσπαθούσε να ξεφύγει κολυμπώντας, ενώ ένα ελικόπτερο τον κυνηγούσε. Πρώτα, τον έβλεπες να τσαλαβουτάει στα νερά σαν δελφίνι, ύστερα, ανάμεσα από τις ριπές των πολυβόλων που έριχναν τα ελικόπτερα, μετά γέμισε τρύπες και η θάλασσα γύρω του κοκκίνισε και βυθίστηκε σαν να μπήκε το νερό από τις τρύπες. Οι θεατές ούρλιαζαν από το γέλια όταν βυθιζόταν.

Τζορτζ Όργουελ, “1984”

 

 

Μαζί με τους πρόσφυγες στο πέλαγος πνίγεται αυτό τον καιρό και η ελληνική κοινωνία. Παρά τα παραδείγματα αυθόρμητης αλληλοβοήθειας τον γενικό τόνο δίνει ξανά ο ρατσισμός. Από τις οργανωμένες μπίζνες των κάθε λογής (Μ)ΚΟ ως τις ανοργάνωτες κομπίνες των παραμεθόριων παραγόντων, το αθάνατο επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα θριαμβεύει. Λίγα…

View original post 386 more words


Leave a comment

O νέος διωγμός των Ρομά στην Ουκρανία

πηγή: ourbabadoesntsayfairytales

Θα ήταν ίσως ανοησία να ειπωθεί, ότι ο πρακτικά συνεχής πόλεμος στην Ουκρανία, έδωσε στην εθνικιστική και φασιστική άκρα δεξιά της χώρας, την κατάλληλη ευκαιρία να εμφανιστεί στη δημόσια σφαίρα. Η άκρα δεξιά υπήρχε πολύ πριν. Όμως από το Μαϊντάν και μετά, και ειδικά με το ξεκίνημα του πολέμου η άκρα δεξιά έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του κρατικού-και ειδικά του αστυνομικού του βραχίωνα- του κράτους. Οι ακροδεξιοί στην Ουκρανία όμως πλέον απολαμβάνουν αφενός της προστασίας του υπουργείου εσωτερικών, αφετέρου πολλά τους μέλη έχουν ήδη ενσωματωθεί στα σώματα ασφαλείας (ειδικά το C14). Οι ακροδεξιές και φασιστικές ομάδες έχουν πλέον ανοιχτή πρόσβαση σε οπλισμό[1].

Τους τελευταίους 4 μήνες, στην Ουκρανία στα περίχωρα του Κιέβου και ειδικά στην περιοχή του Λβοβ στα δυτικά της χώρας, μια εκστρατεία τοπικών ακροδεξιών ενάντιων των Ρομά της περιοχής βρίσκεται σε εξέλιξη και σε συνεχόμενη ένταση. Από τον Απρίλιο έχουν καταγραφεί περίπου 5 περιστατικά, με 3 να…

View original post 253 more words


Leave a comment

Ars poetica

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

30208771820_9bb753866c_oΑπάντηση στον Archibald Macleish

Το ποίημα δεν είναι σαν τα φύλλα

που ο άνεμος σέρνει στους δρόμους.

Δεν είναι η ακίνητη θάλασσα,

το αραγμένο καράβι.

Δεν είναι ο γαλάζιος ουρανός

και η καθαρή ατμόσφαιρα.

Το ποίημα είναι ένα καρφί

στην καρδιά του κόσμου.

Ένα φωτεινό μαχαίρι

μπηγμένο κάθετα στις πόλεις.

Το ποίημα είναι σπαραγμός.

Κομμάτι γυαλιστερό μέταλλο,

πάγος, σκοτεινή πληγή,

το ποίημα είναι σκληρό,

-πολυεδρικό διαμάντι.

Συμπαγές- λαξευμένο μάρμαρο.

Ορμητικό- Ασιατικός ποταμός.

Το ποίημα δεν είναι φωνή,

πέρασμα πουλιού.

Είναι πυροβολισμός

στον ορίζοντα και στην ιστορία.

Το ποίημα δεν είναι άνθος που μαραίνεται.

Είναι βαλσαμωμένος πόνος.

Από τη συλλογή « Μετοικεσία»

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

View original post