agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas

Ζώντας και πεθαίνοντας κάτω από πλαστικούς ήλιους

Leave a comment

Our baba doesn't say fairy tales

gardener ashgabat

για τις μετα-σοβιετικές αρχιτεκτονικές δυστοπίες

Δεν είναι πέτρα. Δεν είναι τσιμέντο. Δεν είναι γυαλί. Το φως πάνω τους ή από μέσα τους διαθλάται με τρόπους που δεν μπορούν να νοηθούν ή να κατανοηθούν. Είναι το περιβάλλον και η αίσθηση που αποπνέουν οι νέες αρχιτεκτονικές δυστοπίες της βαθιάς ανατολής του μετασοβιετικού κόσμου. Οι μορφές τους είναι εξίσου αλλόκοτες με το όραμα τους.

Βαθιά μέσα στην κεντρική Ασία, στο μέρος που παραδοσιακά απλώνονταν ο δρόμος του μεταξιού και οι ασιατικές εμπορικές διαδρομές της Κίνας, βρίσκονται περιοχές αρκετά μακρινές από το δυτικό μάτι και την δυτική αισθητική. Και προφανώς δεν υπάρχει η αισθητική μόνη της αλλά έχει μια ιστορία, μια πολιτική πραγματικότητα, μια βαρβαρότητα και ένα όραμα. Κάθε βαρβαρότητα έτσι και αλλιώς έχει το δικό της όραμα μέσω του οποίου πείθει για την αναγκαιότητα της, η ευρωπαϊκή το δικός της και η βαθιά Ασία επίσης. Καμιά κρατική ουτοπία ποτέ δεν στερείται επιθετικότητας.

Σήμερα…

View original post 555 more words

Advertisements

This gallery contains 18 photos


Leave a comment

Brian Morris: Η Οικειοποίηση της Οικολογίας από το Καπιταλισμό

null

Το κείμενο προέρχεται από την αναρχική εφημερίδα Freedom και αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα libcom.org. Ο Brian Morris είναι επίτιμος καθηγητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, συγγραφέας και ενεργό μέλος του αναρχικού κινήματος από τη δεκαετία του 1960. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (Πρώτη δημοσίευση provo.gr)

Πριν από πολύ καιρό ο βιολόγος Paul Sears χαρακτήρισε την οικολογία ως «ανατρεπτική επιστήμη» και δεν υπάρχει αμφιβολία πως όταν πρωτοασχολήθηκα με τα περιβαλλοντικά ζητήματα τη δεκαετία του 1960, η οικολογία θεωρούνταν ριζοσπαστικό κίνημα. Τα συγγράμματα του Barry Commoner και του Murray Bookchin τόνιζαν είμαστε μπροστά σε μια επικείμενη οικολογική κρίση και πως οι ρίζες αυτής της κρίσης βρίσκονταν βαθιά σε ένα οικονομικό σύστημα – τον καπιταλισμό – το οποίο δεν προσανατολίζονταν προς την ανθρώπινη ευημερία αλλά προς τη δημιουργία κέρδους, που δεν έβλεπε κανένα όριο στην ανάπτυξη ή την τεχνολογία, που γιόρταζε ακόμη τα επιτεύγματα την «μεγαμηχανής».

Τελικά έγινε αντιληπτό, τόσο από τον Commoner…

View original post 989 more words


Leave a comment

Έπλενε πιάτα ο Γκέτε;

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Τις προάλλες, που είχα πάει ένα μικρό ταξιδάκι, επισκέφτηκα και το Πασάου της Γερμανίας, πολύ κοντά στα συνορα με την Αυστρία και την Τσεχία. Εκεί λοιπόν, καθώς περπατούσα στις όχθες του Δούναβη, είδα την εξής προτομή:

Πιο πέρα υπήρχε μια επεξηγηματική πινακίδα που έλεγε ότι προκειται για την Έμερεντς Μάιερ (Emerenz Meier, 1874-1928), που γεννήθηκε και έζησε εκεί κοντά (αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στο Σικάγο) και έγραψε λαϊκά αφηγήματα και ποιήματα, μεταξύ άλλων και το εξής:

Hätte Goethe Suppen schmalzen, Klöße salzen,
Schiller Pfannen waschen müssen,
Heine nähn, was er verrissen, Stuben scheuern, Wanzen morden,
Ach die Herren, alle wären keine großen Dichter worden.

Το μεταφράζω πρόχειρα και στο περίπου:

Αν είχε ο Γκέτε να μαγειρεύει σούπα και να φτιάχνει τα ζυμαρικά
Αν ο Σίλερ είχε να πλύνει τα πιάτα
Αν ο Χάινε έπρεπε να μπαλώνει τα ρούχα του, να καθαρίζει τα δωμάτια, να σκοτώνει τα μαμούνια
Αχ, όλοι αυτοί οι…

View original post 787 more words


Leave a comment

14 ιουνίου 1979: Demetrios Stratos, Δημήτρης Στράτος

Αέναη κίνηση

infoaut14 giugno 3.0
Σάββατο 14 Ιουνίου 2014 06:57
14 giugno 1979: Demetrios Stratos, Δημήτρης Στράτος

στις 14 ιουνίου 1979, ένα πλήθος ανάμεσα σε μουσικούς, κοινό και φίλους, αποχαιρετά με θυμό και αγάπη τον μουσικό και σύντροφο που έκανε περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία της πρωτοποριακής μουσικής στην Ιταλία, και έφυγε μονάχα μια μέρα πριν. Η ασθένεια του Demetrio Stratos δεν είχε επιτρέψει ένα αντίο. Area, Guccini, PFM και πολλοί άλλοι εναλλάσσονταν στο πάλκο.

Ο Demetrio (Efstràtios Dimitrìu) γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, nacque ad Alessandria d’Egitto, το 1945 από έλληνες γονείς και σπούδασε από μικρός στο περίφημο «Conservatorio Nazionale di Atene», ”Εθνικό Ωδείο των Αθηνών”. Έζησε μερικά χρόνια στην Κύπρο μέχρι να μεταφερθεί στο Μιλάνο το ’62 για να γραφεί στο Πολυτεχνείο. ξεκίνησε να παίζει σε διάφορα γκρουπ επιρροής rock, κουβαλώντας συνεχώς μαζί του εκείνα τα βυζαντινά ακούσματα που τον είχαν συνοδέψει στην παιδική του ηλικία, μέχρι που σχημάτισε την…

View original post 231 more words


Leave a comment

kiss me Kate / το ημερωμα το εξημερωμα και το ξημερωμα

σημειωματαριο κηπων

μικρο εισαγωγικο σημειωμα (για το kiss me Kate και το ξημερωμα του χριστοφορουλη) : τουτο δω δεν ειναι παρα μια δοκιμη, για μια πιο ολοκληρωμενη «ιστορια» που θα γραφτει (ισως) (κι αν θελουνε οι πονηρουληδες οι θεοι μας) αλλη φορά

καταρχας σε αφηνει εμβροντητη το γεγονος οτι στα μεσα του 17ου αιωνα, και κατω απο την πιεση των ευσεβων πουριτανων, τα θεατρα εκλεισαν (τουτεστιν απαγορεύτηκαν) στο λονδινο – κι αυτο κρατησε 18 ολοκληρα χρονια – κι ο σαιξπηρ μεσα σ’ αυτα τα 20 χρονια ακριβως εγραψε τα σημαντικοτερα (κατα το κοινως, και βλακωδως, λεγομενο τα «ωριμοτερα») εργα του – (παρεμπιπτοντως, πεφτω με την καρδια μου στα γονατα, που ’πε καποτε κι ενα αλλο βασανισμενο θεατρικο θηριο (*), για το πώς, και μεσα σε τι εφιαλτες αγνοησης μισους και ανυποληψιας, εχουνε γραψει τα εργα τους οι ανθρωποι, ανα τους αιωνες) :

το «ημερωμα της στριγγλας» παντως δεν ταλαιπωρηθηκε απο την απαγορεψη…

View original post 1,179 more words


Leave a comment

[στόμφος μπλιάχ ·

αγριμολογος

Joan Miro, Maternité, 1924

η κραυγή δεν είναι ποίημα.
ο επιτηδευμένος λόγος δεν καλύπτει την ανεπάρκεια.
γεμίσαμε μπρεχτικούς, ειδικευμένους καταλλήλως για φτηνή επιθεώρηση.
γεμίσαμε πιντερικούς και άλλους που μας καλούν
με στόμφο: “κρίνετε το έργο μας”

δε βαρεθήκατε ανούσιες, βαρετές παρουσιάσεις
αταλάντων;

View original post