agelikifotinou

This WordPress.com site is the cat’s pajamas


Leave a comment

Νίκος Γρηγοριάδης, Το σακάκι

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το σακάκι

Το σακάκι της UNRA έπλεε στους ώμους
και μακρύ ως τα γόνατα. Μ’ αυτό τον στόλισαν νεκρό
τον δεκαεπτάχρονο συμμαθητή μου.

Το βιβλίο της Γεωγραφίας ανοιγμένο
στη σελίδα με τη φωτογραφία της Σαλονίκης από αέρος
– την πόλη των απατηλών ονείρων του.

Χρόνια και χρόνια ευδόκησα να ζήσω εγώ
αντί για κείνον σ’ αυτή την πόλη.
Κι όσες φορές κάνω να την κοιτάξω από ψηλά
έχω την αίσθηση πως είναι μια φωτογραφία
αποτυπωμένη πάνω σ’ εκείνο το σακάκι της UNRA.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Β’ (1996) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Σημείωση:
UNRA: United Nations Relief and Rehabilitation Administration, δηλαδή υπηρεσία αρωγής των Ηνωμένων Εθνών για την ανακούφιση και την αποκατάσταση προσφύγων ή πληγέντων από πολέμους

View original post

Advertisements


Leave a comment

Νίκος Γρηγοριάδης, Οι μορφές

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Άλκης Αλκαίος, Τυφλόμυγα (με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου)

[Ενότητα Η φωτογραφία]

Οι μορφές

Σκουπίζω επιμελώς τις επιστρώσεις των πενήντα χρόνων
με την ελπίδα να αναγνωρίσω τις μορφές, τα δυο παιδιά
με το πηλήκιο του Γυμνασίου
και τα χέρια πλεγμένα σε χειραψία.

Σκουριά πάνω στα πρόσωπα,
φτωχές αντιλαμπές ενός επερχόμενου οράματος,
και το βλέμμα σοβαρό, όπως της αυστηρής κουκουβάγιας,
– ο φακός δε γνωρίζει το φαιδρό της νιότης ή το παιχνίδι.

Μπροστά, σε απόσταση μόλις ενός «χαίρε»,
αχνάδα λέξεων πρωτόγνωρων, μια φούστα
που δε λέει να βρει τη θέση τη ν’ ακινητήσει
κι ένα πουλί ανήσυχο μέσα στο χρόνο.
Και το μέλλον να προχωρεί αόρατο κατεπάνω τους
μ’ έναν Χριστό κι έναν Σωκράτη φυσώντας
το χνούδι στα τρυφερά τους μάγουλα.

Στ’ αριστερά και δεξιά κανενός δεν ανήκει το κενό∙
ο προξενητής παραιτήθηκε,
στη θέση του ανεβαίνουν νιφάδες μνήμης.

Λίγο πιο πέρα,
οι επενθέσεις των χωριών,
το…

View original post 59 more words


Leave a comment

Και τώρα, ανθρωπάκο; του Hans Fallada

style rive gauche

Είναι πάντα δύσκολο να μιλήσεις για ένα βιβλίο που πραγματικά σου αρέσει. Όχι μόνο γιατί δεν ξέρεις από που να αρχίσεις, ίσως το συνηθέστερο πρόβλημα των αρθρογράφων, αλλά και γιατί φοβάσαι μην τυχόν μαρτυρήσεις κάποιο σημαντικό σημείο της πλοκής. Άλλος όμως είναι ουσιαστικά ο μεγαλύτερος φόβος σου, ότι όσες λέξεις και αν χρησιμοποιήσεις δεν θα καταφέρεις τελικά να αποδόσεις την μαγεία αυτού που διάβασες. Και είναι τόσο υψηλή η μαγεία του Και τώρα, Ανθρωπάκο; του Hans Fallada που γνωρίζεις εκ προοιμίου ότι οποιοδήποτε εξεζητημένο λεξιλόγιο και στυλιζαρισμένο συντακτικό είναι φτωχό μπροστά στην λιτή λαμπρότητα αυτού του μυθιστορήματος.

methodetimesprodwebbin01545c2e-8c92-11e6-aa51-f33df6df2868

Ο Rudolf Ditzen, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Hans Fallada, γεννήθηκε το 1893 στο Γκράιφσβαλντ. Πριν ασχοληθεί με την συστηματική συγγραφή άσκησε πολλά διαφορετικά επαγγέλματα, από λογιστής και νυχτοφύλακας μέχρι δημοσιογράφος και μεταφραστής. Το 1920 κάνει το ντεμπούτο του ως συγγραφέας και μέχρι τον θάνατό του το 1947 στο Βερολίνο εκδίδει δεκάδες μυθιστορήματα και…

View original post 653 more words


Leave a comment

Αθήνα: Δεκέμβρης 2008

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Αθήνα: Δεκέμβρης 2008

Νίκος Ιωάννου

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου

Πέφτει ένας πυροβολισμός στις εννιά το βράδυ στα Εξάρχεια. Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου. «Τέλος» είναι η λέξη που ταιριάζει στο συναίσθημα που προκαλεί το μαντάτο. Μέσα σε μερικά λεπτά ο πυροβολισμός ακούγεται σε όλη την Αθήνα. Οι έμπειροι στις πρώτες στιγμές της αμηχανίας τρέχουν. Κλασικές κινήσεις. Αυτή τη φορά όμως ήταν κάπως αλλιώς. Και ένας μόνο από αυτούς θα μπορούσε να καταλάβει ένα κτήριο. Κατάληψη Νομικής Σχολής, κέντρο αγώνα και αντιπληροφόρησης. Γίνονται καταλήψεις στο Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ. Στήνεται διπλό οδόφραγμα στην Ακαδημίας και η οδός απελευθερώνεται από τα ΜΑΤ, το ίδιο και η Σόλωνος μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις των εξοργισμένων διαδηλωτών που είναι πολλοί και αποφασι­σμένοι. Κρατιέται μέχρι το πρωί όπου αρχίζει ο συντονισμός για την πορεία της Κυριακής. Μάλλον τώρα αρχίζει…

Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου… Τέλος…

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου

Συγκέντρωση στο Μουσείο. Πολλοί από τα κόμματα είναι αμήχανοι και συγκρατημένοι…

View original post 899 more words


Leave a comment

Πέτρος Φούρναρης: Τζι­αν­ρί­κο Κα­ρο­φί­λιο (Gianrico Carofiglio)

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Πέτρος Φούρναρης

Τζιανρίκο Καροφίλιο

(Gianrico Carofiglio)

ΤΖΙΑΝΡΙΚΟ ΚΑΡΟΦΙΛΙΟ (Gianrico Carofiglio) γεν­νή­θη­κε στὸ Μπά­ρι τῆς Ἰ­τα­λί­ας τὸ 1961. Τὸ 1986 ἐν­τάσ­σε­ται στὸ δι­κα­στι­κὸ σῶ­μα ὡς εἰ­σαγ­γε­λέ­ας καὶ δου­λεύ­ει στὴν ἐ­πι­τρο­πὴ γιὰ τὴν κα­τα­πο­λέ­μη­ση τῆς Μα­φί­ας. Τὸ 2008 ἐ­κλέ­χτη­κε γε­ρου­σια­στὴς στὸ Δη­μο­κρα­τι­κὸ Κόμ­μα (PD). Ἀ­πο­φά­σι­σε νὰ ἀ­πο­χω­ρή­σει ἀ­πὸ τὸ δι­κα­στι­κὸ σῶ­μα, γιὰ νὰ μπο­ρέ­σει νὰ ἀ­φι­ε­ρω­θεῖ ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὰ στὸ ἔρ­γο τῆς συγ­γρα­φῆς.

       Τὸ πρῶ­το του βι­βλί­ο, Ἀ­κού­σιος μάρ­τυ­ρας (Testimone in­con­sa­pe­vo­le), ἐκ­δό­θη­κε ἀ­πὸ τὸν ἐκ­δο­τι­κὸ οἶ­κο Sellerio τὸ 2002. Μὲ τὸ μυ­θι­στό­ρη­μα αὐ­τὸ ὁ Κα­ρο­φί­λιο ἐγ­και­νιά­ζει τὸ νο­μι­κὸ θρί­λερ στὴν Ἰ­τα­λί­α, ἐ­νῶ πα­ρου­σι­ά­ζε­ται πρώ­τη φο­ρὰ ὁ δη­μο­φι­λὴς χα­ρα­χτή­ρας τοῦ με­λαγ­χο­λι­κοῦ δι­κη­γό­ρου Guido Guerrieri. Τὸ ἔρ­γο γνώ­ρι­σε με­γά­λη ἐ­πι­τυ­χί­α καὶ ἀ­πέ­σπα­σε πολ­λὰ βρα­βεῖ­α, με­τα­ξύ των ὁ­ποί­ων τὸ Premio del Giovedi «Marisa Rusconi». Ἑ­νὸς βρα­βεί­ου ποὺ δί­δε­ται σὲ πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νους συγ­γρα­φεῖς.

       Τὸ 2003, ἀ­πὸ τὸν ἴ­διο ἐκ­δο­τι­κὸ οἶ­κο, ἐκ­δί­δε­ται τὸ μυ­θι­στό­ρη­μα Μὲ τὰ μά­τια κλει­στά (Ad occhi chiusi

View original post 1,569 more words


Leave a comment

τό μαντήλι κόμπος ο φρόϋντ και ο τζορντάνο μπρούνο

σημειωματαριο κηπων

.

 

.

   ένα από τά βιβλία που πήρα για τίς γιορτές ήταν δώρο για μένα και τό ίδιο τό γεγονός ότι εκδόθηκε : είναι η «τέχνη τής μνήμης» τής φράνσις γαίητς, μιας γυναίκας τήν οποία θαύμασα για τό βιβλίο της «ο τζορντάνο μπρούνο και η παράδοση τού ερμητισμού» που δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί ακόμα. Τό βιβλίο για τό οποίο μιλάω σήμερα μεταφράστηκε ευτυχώς από τόν άρη μπερλή και βγήκε τό 2012 από τό μορφωτικό ίδρυμα τής εθνικής τράπεζας σε μια καθόλα προσεκτική τυπογραφικά μεταφραστικά και αισθητικά έκδοση.

   θα πω λίγα σήμερα, καθώς δεν τό έχω τελειώσει ακόμα (στην πραγματικότητα τό έχω μόνο ξεφυλλίσει και έχω διαβάσει μερικά κομμάτια για τόν μπρούνο, αλλά κυρίως έχω χαζέψει τήν εικονογράφηση) : οι σκέψεις μου για τό θέμα τής «μνημοτεχνικής» προέρχονται λοιπόν κυρίως από τό άλλο βιβλίο τής γαίητς που είπα παραπάνω, και τώρα με τήν αφορμή αυτού τού δεύτερου συστηματοποιούνται περισσότερο…

View original post 2,216 more words


Leave a comment

Αντιγόνη Ηλιάδη, Οι παγίδες των μελισσών

To Koskino

Maggie Taylor, Girl in a bee dress

Όταν ο ήλιος σηκώνεται το πρωί, ξεκινάει μια καινούργια μέρα στη Συκιά. Σηκωνόμαστε με τις πρώτες ακτίνες. Η δουλειά το καλοκαίρι είναι δύσκολη, η Δωροθέα φτιάχνει τον ελληνικό και πίνουμε. Μια υγειά την έχουμε, εδώ στο χωριό, ευτυχώς, καθαρό αέρα και τα χόρτα. Έρχονται και κάθε χρόνο φρέσκα ζώα στο κρεοπωλείο του κυρ-Ανέστη και τρώμε καλά. Ευτυχώς, οι παππούδες μας δυσκολεύτηκαν, αλλά εμείς είμαστε καλύτερα. Κόψαμε τα τσιγάρα, γιατί έχουν ακριβύνει και κάνουν κακό και στο στομάχι και στην καρδιά. Πίνουμε σκέτο τον καφέ, μερακλίδικο. Μετά την παίρνω και πάμε στην καντίνα με το αμάξι.

Η Καντίνα του Λευτέρη, άλλη καλύτερη δεν θα βρεις στην πιάτσα. Έχουμε πιάσει το καλύτερο σημείο στη Σιθωνία. Εντάξει, έχει πολλά καλά σημεία, αλλά σαν αυτό δεν έχει. Η Καντίνα μας είναι η καλύτερη. Λουκάνικο, ψωμί και φρεσκοψημένες πατάτες να γεμίσουν το στομάχι. Και μία θέα, άλλο πράμα…

View original post 2,268 more words